Piše: Milija Todorović
Po crnogorskim čaršijama bruji priča kako su se u ovdašnjem političkom životu profilisali tzv. „briselski Srbi“. Dakle poslije bosanskih, hrvatskih, kosovskih, pa onda i ovdje crnogorskih Srba, sada imamo: briselske! A ako neko pomišlja da su to neki Srbi instalirani ili klonirani iz Brisela, zarad interesa EU na Balkanu, vara se. Ne, to su ovdašnji, autentični Srbi, koji su momentalno i krajnje politički proračunato, konstatovali da je Srbima trenutno, od moćnih svjetskih centara, najbliži Brisel.
Odnosno, da će se srpski narod, kao dio građanstva nekoliko balkanskih zemalja, politički emancipovati i postati funkcionalan, dobro pozicioniran, ukoliko se nametne kao partner Brisela. Ne kao njegov miljenik, niti kao bezidejna pudlica, nego kao pravi partner. Kao demos (politički osvješćen narod) koji živi duhom evropskih pravila. Kako onih u saobraćaju, bezbjednosti i ekologiji, tako i onih u kulturi, sportu i ekonomiji. Malo li je?
Crna Gora, predvođena političarima srpske prepoznatljivosti, zatvara poglavlja EU integracija. I to baš ona koja režim MĐ bješe kontaminirao svojom ustajalošću. Srbija se preko noći preporodila i najednom ima pred sobom auto-put mogućnosti, kako da postane temelj stabilnosti u regionu. Srbi u Hrvatskoj, uz jaku Srbiju i evropsku CG, nijesu više ukras u muzeju, nego građanski faktor koji može komotnije da se oglasi.
Očigledno je, da se ovakvim razvojem događaja krug zatvara oko Banja Luke. Tamo FK Borac i neki ljudi koji ga vode, igraju mnogo moderniji fudbal od onoga kako Mile Dodik vodi politiku. A i Srbi na Kosovu, dobiće u „studenskoj Srbiji“ pravo na makar još koji semestar više u svojim domovima i na svom ognjištu. Za početak: jasniju sliku od one koja je isparavala iz Vučićeve demagogije „Nema predaje“.
Crnogorski „briselski Srbi“ su pravi baštinici evropske politike svetorodne loze Nemanjića, zatim Balšića, dinastije Crnojevića, Božidara Vukovića Podgoričanina i konačno onog građanskog i demokratskog zamaha, koji bješe pokrenuo Petroviće početkom 20. vijeka, pa i Karađorđeviće, da u Zapadnoj Evropi traže partnere za projekat sopstvenog opstanka, a nasuprot totalitarnim ideologijama koje su, u istom tom 20. vijeku, sa istog tog Zapada, svoje otrovne pipke sa najvećom snagom, zarile na ovaj mučeni i nikad stabilni evropski Istok.
