Bilo bi pravno, etimološki i logički nemoguće da potpredsjednik skupštine koji je predstavnik manjinske partije preuzme nadležnosti predsjednika Skupštine u slučaju kada ovome mandat prestane prijevremeno, a utoliko bi više bilo nemoguće u situaciji kada bi preostala dva potpredsjednika skupštine pripadala klubovima poslanika sa većim brojem poslanika u odnosu na klub manjinske partije.
Ustav Crne Gore u čl. 89 st. 3 propisuje: „Potpredsjednik zamenjuje predsjednika Skupštine u vršenju poslova kada je on spriječen ili kada mu on povjeri da ga zamjenjuje.“ Poslovnik Skupštine u čl. 13 st. 3 pruža dalju razradu ove odredbe, normirajući slučaj prijevremenog prestanka mandata predsjednika Skupštine ovako: „Ako je predsjedniku Skupštine prestao mandat prije isteka vremena na koje je biran, dužnost predsjednika Skupštine, do izbora novog predsjednika, vrši potpredsjednik Skupštine iz kluba poslanika koji ima veći broj poslanika.“
Ova norma, dakle, određuje da u slučaju prijevremenog prestanka mandata predsjednika Skupštine, njegove nadležnosti propisane čl. 89 st. 2 Ustava i čl. 8 Poslovnika Skupštine Crne Gore, vrši onaj potpredsjednik koji pripada klubu poslanika „koji ima veći broj poslanika“. Shodno toj normi, posle smjene predsjednika Skupštine Alekse Bečića, njegovu dužnost je preuzeo potpresjednik skupštine Strahinja Bulajić iz kluba poslanika Demokratski front – NSD, DNP, UCG, RP. Taj klub broji 16 poslanika (15, ako ne brojimo Zlatičanina iz UCG) i kao takav je u odnosu na klubove preostala dva potpredsjednika Skupštine, PZP-a koji broji 5 poslanika i Bošnjačke stranke koja broji 3 poslanika, bio i ostao klub sa većim brojem poslanika.
Pritome, ostala dva potpredsjednika Skupštine – Branka Bošnjak i Ervin Ibrahimović, ne samo što pripadaju klubovima poslanika sa relativno manjim brojem poslanika, već je jedan od njih, Branka Bošnjak – izbaran shodno čl. 18 st. 4 Poslovnika na osnovu njegove pripadnosti „manje zastupljenom polu“, dok je drugi – Ervin Ibrahimović, izabran shodno čl. 18. st. 5 kao predstavnik „manjinske partije“ (konkretno Bošnjačke stranke koja broji 3 poslanika).
Sada imamo novu pravnu situaciju izazvanu ostavkom potpredsjednika Bulajića koja nije proizvela pravni učinak, jer je Skupština nije perfektuirala tako da i dalje “visi” kao predsedavajući. A gaučosi prenepregavaju da pravno i dalje postoji predsedavajući Bulajić, “nadiru” sa Ervinom koliko znam. Dakle, jasno je da pravno egzistiraju dva predsedavajuća.
Bilo bi pravno, etimološki i logički nemoguće da potpredsjednik skupštine koji je predstavnik manjinske partije preuzme nadležnosti predsjednika Skupštine u slučaju kada ovome mandat prestane prijevremeno, a utoliko bi više bilo nemoguće u situaciji kada bi preostala dva potpredsjednika skupštine pripadala klubovima poslanika sa većim brojem poslanika u odnosu na klub manjinske partije.
Ipak kad potpredsjednik Skupštine koji je još predstavnik manjinske partije namjerava da preuzme ovlašćenja od onog potpredsjednika Skupštine koji je već, shodno Poslovniku, imenovan kao v.d. predsjednika Skupštine (njegova ostavka i dalje nema nikakav pravni efekat), protivno ili ne volji tog i takvog v.đa predsjednika Skupštine, sve to u svojoj ukupnosti uopšte ne predstavlja puku protivpravnost, već krivično djelo napada na ustavno uređenje (čl. 360 važećeg KZ-a) u sticaju sa krivičnim djelom svrgavanja najviših državnih organa (čl. 361 važećeg KZ-a).
Takvim, protivpravnim, preuzimanjem stvarne i funkcionalne nadležnosti predsjednika Skupštine i sazivanjem sjednice Skupštine Crne Gore mimo, bez i/ili protivno svakom pravnom osnovu koji poznaje pravni poredak Crne Gore – izvršio bi se državni udar.
Poslanici koji bi se odazvali takvom pozivu ne bi predstavljali poslanike dražve Crne Gore, već lica koja su se udružila radi protivustavnih djelatnosti (čl. 372 važećeg KZ-a).
Zbor koji bi ta lica i na taj način formirala, ne bi elementarno mogao da predstavlja sjedincu Skupštine Crne Gore budući da nije sazvan u skladu sa pravnim poretkom Crne Gore, već isključivo “sjednicu negacije pravnog poretka i države Crne Gore”.
Njega bi, dakle, pravni poredak mogao da prepozna jedino kao krivično djelo i on bi mogao, u smislu pravnog poretka Crne Gore, da proizvodi posljedice isključivo kao krivično djelo.
S obzirom na to, odluke takvog skupa, budući da svoj osnov ne bi imale ni u jednoj pravnoj normi ove države, već isključivo u njihovom negiranju – ne bi predstavljale pravo, već isključivo ogoljen star “kobno oproban” revolucionarni diskontinuitet s pravnim poretkom Crne Gore i njegovu negaciju.
Organi koji bi bili formirani na osnovu takve revolucionarne samovolje, kao i sva akta koja proizvedu, ni po kom osnovu ne bi mogli da budu priznati kao organi i predstavnici države Crne Gore niti su to akta organa CG – već isključivo kao dokaz izvršenja radnji više krivičnih djela protiv ustavnog uređenja države Crne Gore. Okidač radnje bića datih krivičnih djela jeste – sazivanje sjednice Skupštne. Od tada počinje da se odvija kriminalan i organizovan poduhvat.
Filip Dragović
