Slušam poučnu emisiju na crkvenom radiju o životu Svetog Vasilija Ostroškog. Kaže se da ga je zavladičio srpski patrijarh u 17.vijeku. Pa se kaže da mu je službu napisao srpski patrijarh u 18. vijeku. Pa mu je mošti presvukao srpski patrijarh u 20. vijeku…. I sad, zato što DPS više nije na vlasti, srpski patrijarh je okupator u Ostrogu. Ili nezvani gost. Ili – uzurpator!
Gledam i čitam orkestriranu pljuvačinu sa anti-medija ( anti-Antene, anti-Analitike, anti – CDM… i sl. ) na novog premijera Crne Gore Dritana Abazovića, zbog toga što je bio u Ostrogu kod srpskog patrijarha i što je izrazio želju da se ugovor između države CG i SPC već jednom potpiše.
Te, zašto je išao „u goste“ patrijarhu na teritoriji države čiji je predsjednik? Te, zar će potpisati ugovor sa SPC i tako predati crnogorsko duhovno i kulturno blago drugoj državi? Pa još – „i poslije Zdravka – Zdravko“… opet crkva, Ostrog i sl… u, zamislite, sekularnoj državi?
Mislim da na jednom ostrvu u nekom okeanu još ima ljudoždera! Dakle, ljudi obično i uglavnom ne jedu druge ljude, ali tamo na tom ostrvu – jedu! I teško će se tu šta promijeniti. Zato je to ostrvo izolovano od drugih teritorija. Niti ko normalan ide tamo, niti oni, gospoda ljudožderi, napuštaju ostrvo. Valjda im je tamo – savršeno!
E dakle, u svim normalnim zemljama svijeta okupatorom se smatra strana vojna sila, uniformisani građani druge države koji nasilno zaposjednu našu teritoriju. Protiv toga se borimo oružano ili gandijevski – ali se borimo. U nekom najširem smislu okupacijom bi se moglo nazvati i neko sofisticirano medijsko, kulturološko djelovanje, bez uniformi i oružja – ali moramo ostati na terenu uticaja, građana iz druge države na ovu našu. Da bismo govorili o okupaciji.
Mislim, tako je to na svim teritorijama i ostrvima svijeta osim ovdje u Montenegru. Ovdje ljudi koji su upravo izgubili vlast i koji oko sebe okupljaju svoje ideološke i finansijske pristalice okupatorima smatraju građane sopstvene države! Okupatorski su im simboli sopstvene istorije, i okupacione su im one institicije koje veliki broj njihovih sugrađana smatraju svojim svetinjama. Pri tom se ti građani „okupatori“ u potpunosti vladaju po svim propisanim zakonima i normama drzave Crne Gore. Ali ljudožderi škripe zubima i spremni su da ih pojedu. Jer – ne misle kao oni.
Slušam poučnu emisiju na crkvenom radiju o životu Svetog Vasilija Ostroškog. Kaže se da ga je zavladičio srpski patrijarh u 17.vijeku. Pa se kaže da mu je službu napisao srpski patrijarh u 18. vijeku. Pa mu je mošti presvukao srpski patrijarh u 20. vijeku…. I sad, zato što DPS više nije na vlasti, srpski patrijarh je okupator u Ostrogu. Ili nezvani gost. Ili – uzurpator!
Ako Abazović, u svojstvu crnogorskog premijera, potpiše ugovor sa SPC – prenijeće duhovno blago ove države u vlasništvo Srbije… plaču sa anti- Antene. Crnogorskog reisa je „ustoličio“ ministar turske vlade; barskog biskupa – izaslanik Vatikana… pa niko ne pokreće pitanje opasnosti koje ugovori sa Katoličkom crkvom i Islamskom zajednicom nose u pogledu vlasnistva drugih država nad crnogorskim džamijama i katedralama. A SPC hoće isti takav ugovor kakav imaju drugi. Niko „ljudožderima“ sa anti- CDM da objasni kako ovakav ugovor, sve i da hoće, ne može prepisati ničiju imovinu nikome, bez suda i presude. Nikako da ostrvljeni „ostrvljani“ shvate da budući ugovor SPC i CG, nije Pažinov „anti-zakon“ koji bi lako crkvenu imovinu prepisao drugim adresama bez suđenja. Ali, ako bi im se to objasnilo, onda ne bi imali razloge da jedu ono sto ljudi ne jedu: druge ljude…
Lijepo im Abazović objašnjava da kao premijer sekularne države može i mora da obilazi sela, brda, doline i kanjone… pa i manastire u kojima, po važećim crkvenim kanonima, stoluju crkvena lica. Ne vrijedi. Oni bi najprije pojeli patrijarha, mitropolita i ostale monahe… pa bi onda raspravljali o tome čemu služe crkveni objekti u sekularnoj državi.
Ostaje dakle da se vidi, hoće li „ostrvljani“ pojesti Dritana, ili će prije toga njemu uspjeti da im objasni da živimo u građanskoj državi, ravnopravnih građana, odvojenih svetovnih i duhovnih institucija, sadržajnog i kompleksnog istorijskog nasljeđa i jednakih šansi za sve.
Milija Todorović
