Piše: Vojin Grubač
Osnovna dimenzija studentskog bunta u Srbiji je oslobađanje društva zarobljenog kriminalom, gdje režim vlasti u Beogradu predstavlja ubjedljivu kopiju sistema Mila Đukanovića: koji je u Crnoj Gori zbrisan litijama.
Objektivna javnost Srbije se slaže u sljedećem, da je u državi: zarobljen pravosudni sistem, policija i sektor bezbjednosti i da su mediji pod totalnom kontrolom sa šizofrenom programskom politikom svakodnevnog izluđivanja naroda
Da je u državi enormno visoka korupcija gdje se „ugrađivanje“ vrši po pitanju čak i najmanjeg posla, kao i da se desio upliv organizovanog kriminala do granice srašćivanja s vlašću.
Ako je osnovni cilj protesta- stvaranje pravne države, to za sobom povlači neophodnost resetovanja političkog sistema.
Može se reći da su studenti u ovoj priči za sada odvojeni od političkog sistema, u kojem se ne zna ko je gori: partije vlasti ili partije opozicije, koje su očito kontrolisane od strane režima.
Režim Vučića je iscrpio svoje potencijale i svaki potez koji povuče ide na štetu Srbije, baš kao što je štetan i svaki potez Đilasa, koji dvanaest godina sliči mečki na lancu: kojeg vladajuće strukture „vodaju“ po vašarištima da izigrava strašilo.
Zato bunt koji bi doveo do zdrave smjene političkog sistema mora pratiti stvaranje novih pokreta, koji ne bi smjeli ličiti na partije koje su sada na političkoj sceni.
Tek tada će se moći reći da je bunt donio novi kvalitet Srbiji, i stvorio osnovu za suštinske promjene.
Otprilike bi rješenje moglo biti da se Vučić konačno povuče sa mjesta predsjednika države, i potpuno izađe iz politike.
Ali, to nije dovoljan uslov jer sa njim, u paketu, mora otići njegov pseudoprotivnik Dragan Đilas koji je instaliran na mjesto lažnog opozicionara da bi sadašnji režim vlasti u Srbiji bio nesmjenjiv.
Tek tada bi se moglo naći političko rješenje krize, kroz stvaranje prelazne Vlade u koju bi bile uključene ugledne nepartijske ličnosti, ali i profesionalci na ministarskim mjestima koji bi od Srbije počeli praviti pravnu državu.
