Jedan od glavnih izgovora za „smanjenje zavisnosti od Kine“ za koji se zalažu Habek i njemu slični je smanjenje rizika kroz diversifikaciju trgovine. Ali „raznolikost“ ne bi trebalo da se „politizuje“. Odnosi sa Kinom, posebno ekonomska i trgovinska saradnja, ne bi trebalo da postanu najteže pogođena oblast za „tvrdolinijske političke emisije“ pojedinih političkih partija i pojedinih političara.
Njemački ministar za ekonomska pitanja i klimatske akcije Robert Habek je u poslednje vrijeme često ciljao na Kinu. Poslije sastanka sa kolegama iz G7 prošle nedjelje, Habek je tvrdio da je „kraj naivnosti prema Kini“. Njegovo ministarstvo takođe razmatra nove mjere kako bi poslovanje sa Kinom učinilo manje atraktivnim, uključujući bliže ispitivanje kineskih investicija u Evropi, jer nastoji da smanji svoju zavisnost od kineskog tržišta i proizvoda. Ali Habekove primjedbe su i neprofesionalne i besmislene.
Očigledno je da je Habek „zreo i sofisticiran“ u određenoj mjeri jer je uhvatio potrebu za „tvrdolinijskim stavom“ nekih ljudi u SAD i Evropi. Međutim, nije samo nelogično, već i pomalo inferiorno da ministar ekonomije prizna da je njegova zemlja nekada bila „naivna“ i da je dugo imala koristi od te „naivnosti“. Uzmimo proizvodnju automobila, glavni stub njemačke privrede, na primjer, Folksvagenova prodaja u Kini čini 49 odsto ukupne prodaje, dok Audi, Mercedes-Benz i BMV imaju 42, 36 i 34 odsto. I slična je situacija za kompanije poput Bajera, BASF-a, Simensa i mnogih drugih skrivenih njemačkih šampiona.
Šta ovo znači za Njemačku? Odgovor je da kinesko tržište osigurava da velika njemačka preduzeća ne moraju ozbiljno da se takmiče jedni sa drugima. Pored toga, prosječnom njemačkom zaposlenom koji radi 35 sati nedeljno i dalje se mogu garantovati visoke plate i beneficije, a postoji i čvršći status za njemačku prerađivačku industriju poznatu kao „fabrika svih fabrika“. Istovremeno, preko jedne desetine njemačkog uvoza dolazi iz Kine, Njemci tako mogu da kupe dosta jeftine i kvalitetne robe. Nije teško shvatiti te stvari, jer kinesko tržište Njemcima donosi praktičnu korist.
U stvari, čak i neki zapadni mediji koji su pokušavali da pojačaju Habekove izjave morali su da napomenu da je Kina najveći trgovinski partner Njemačke posljednjih šest godina zaredom, sa bilateralnom trgovinom koja je dostigla 235,12 milijardi dolara u 2021. godini, što je povećanje od 22,5 odsto u odnosu na prethodnu godinu. U prvoj polovini 2022. njemačke direktne investicije u Kinu dostigle su rekordnih 10 milijardi evra, a uvoz iz Kine je takođe porastao za 46 odsto na godišnjem nivou. Habek i njemu slični namjerno tumače „komplementarnost“ i „integraciju“ kineske i njemačke privrede kao nnjemačku „pretjeranu zavisnost od Kine“, pri čemu se previđa činjenica da je u kontekstu globalizacije industrijski lanac međusobno povezan i da međuzavisnost doprinosi stabilnost bilateralnih odnosa. Naprotiv, prinudno „razdvajanje“ iz ideoloških razloga donijeće veću nestabilnost i neizvjesnost.
Prošlost i realnost kinesko-njemačke ekonomske i trgovinske saradnje čine da Habek i njemu slični, koji zagovaraju „nenaivnu” politiku prema Kini, djeluju prilično „naivno”. Zbog toga su mnoge industrijske organizacije poput Njemačkog udruženja automobilske industrije i Udruženja poslodavaca metaloprerađivačke i elektroindustrije i mnoge njemačke kompanije eksplicitno kritikovale ovaj potez, rekavši da će pogoršanje ekonomske i trgovinske saradnje sa Kinom „biti naivno i pogubno, i politički i ekonomski“. Sadašnja njemačka privreda se već suočava sa poteškoćama, a Habekov pristup, koji je očigledno suprotan nacionalnim interesima Njemačke, učiniće da se ljudi više zabrinu za njemačku ekonomiju pod njegovim kormilom.
Jedan od glavnih izgovora za „smanjenje zavisnosti od Kine“ za koji se zalažu Habek i njemu slični je smanjenje rizika kroz diversifikaciju trgovine. Ali „raznolikost“ ne bi trebalo da se „politizuje“. Odnosi sa Kinom, posebno ekonomska i trgovinska saradnja, ne bi trebalo da postanu najteže pogođena oblast za „tvrdolinijske političke emisije“ pojedinih političkih partija i pojedinih političara. Podrazumijeva se da će uvijek postojati razlike i nesuglasice između dvije zemlje, ali one između Kine i Njemačke danas nisu ništa veće nego prije 50 godina. Iako su obje zemlje uspješno upravljale svojim razlikama i proširile saradnju u prošlosti i imale koristi od toga, zabrinjava činjenica da postoji opasna tendencija za Habeka i njegove volje da ograniči saradnju i proširi razlike.
Možda uvidjevši to, njemački kancelar Olaf Šolc se oglasio kako bi neutralisao uticaj Habekovog radikalnog mišljenja, upozoravajući na bilo kakvo odvajanje od Kine ili deglobalizaciju uopšte. Nadamo se da će racionalni i pragmatični glasovi uvijek preovladati, jer u poređenju sa onim političarima koji su opsjednuti političkim štosovima i traže politički sopstveni interes, oni se uklapaju u trend ekonomske globalizacije i fokusiraju se na opšte nacionalne interese Njemačke.
Ove godine se navršava 50 godina od uspostavljanja diplomatskih odnosa između Kine i Njemačke. U proteklih 50 godina, obim bilateralne trgovine između Kine i Njemačke je porastao za više od 800 puta. Dvije strane su ostvarile zajednički razvoj i zajednička dostignuća kroz kontinuirano produbljivanje pragmatične saradnje. Ključno je da se pridržavamo uzajamnog poštovanja i saradnje na kojoj svi dobijaju. Nadamo se da će Habek i njemu slični dobiti osjećaj za istoriju i odgovornost, da istinski sumiraju istorijsko iskustvo i iskreno poštuju objektivne zakone, umjesto da svoje „kočije“ puste da divljaju ideološkim i konfrontacionim razmišljanjima. Ovo nije dobro ni za koga.
Izvor: Global Times
