Američki režiser Ves Anderson stvorio je tokom karijere svoj mikrouniverzum unutar moderne kinematografije, gradeći ga ponekad putem pravih malih remek-djela sedme umjetnosti, a ponekad putem prilično ispraznih ogleda na datu formu.
Razlika je, kao i uvijek, kada je u pitanju filmska umjetnost vještina režisera da unutar krajnje stilizovane forme ispriča funkcionalnu priču, kreira uvjerljive likove, izazove istinske emocije između njih i uspostavi dobru komunikaciju sa publikom. Nažalost, film “Asteroid siti” više gravitira prema onom polu njegovog rada u kojem je forma često prevaziđen sadržaj, a manir uguši stil.
Najnovija Andersonova meta, filmska slagalica rađena u stilu švajcarskog sata sa mnoštvom isprepletenih priča u atmosferi holivudske kemp nostalgije i zvjezdanom glumačkom postavom, koja djeluje poput animiranih manekena u preciznom konstruisanom vizuelnom svijetu imitacije stvarnog života, jednostavno ne uspijeva da pogodi nerv publike. I bez obzira što kompleksna priča, koja počinje u maniru starih televizijskih emisija u kojoj nas domaćin Brajan Kranston vodi iza kulisa naslovne predstave, koja je u stvari pozorišno djelo, a koje je stvorio autor Konrad Erp (Ed Norton) sa radnjom na američkom jugozapadu 50-ih govori o beskonačnosti, između ostalog.
Branislav Predojević
Izvor: Glas Srpske
