Piše: Gojko Božović
„Kralj mrava“ je jedina knjiga proze Zbignjeva Herberta. Poput „Gospodina Kogita“, vrhunca Herbertove poezije, jednog od najvažnijih književnih likova XX veka i opsesivne pesničke teme na koju je pesme pisao tokom čitave svoje književne karijere, i „Kralj mrava“ nastajao je dugo.
Na ovoj knjizi kratkih priča pisac je radio više od dvadeset godina, sklapajući postepeno i istrajno jedan neočekivan svet.
U „Kralju mrava“ nalaze se Herbertove priče o manje poznatim bogovima grčke i rimske mitologije.
Zanimljive i duhovito napisane, Herbertove priče lucidno istražuju i pripovedaju o palim bogovima i o bogovima pomračene slave, o božanstvima koja su potisnuta i zanemarena ili su pala u nemilost moćnijih bogova, pa su zbog toga i cenzurisana u kulturno-istorijskom pamćenju.
Junaci Herbertovih priča su: Antaj, Triptolem, Tersit, Kleomed, Narcis, Endimion, Sekuritas, Atlant, Prometej, Arahna, Hekaba, Fija i druga božanstva koja najčešće nisu u prvom planu antičke mitologije.
Herbert je „Kralja mrava“ nazvao „privatnom mitologijom“.
Herbertove priče otkrivaju uzbudljiv mitološki svet u kome postoji mnogo tako ljudskih osobina i tako sasvim aktuelnih stvari: od zamračenja i tabua, potiskivanja i cenzure do ljubomore i pohlepe, osvete i obesti, od volje za moć do borbe za moć, od milosti do svireposti, od božanske svemoći do odbačenosti i potisnutosti sasvim nalik na slomljenu ljudsku poziciju.
Ali koliko pripovedaju o odbačenim i svrgnutim bogovima, Herbertove priče govore i o ljudima koji su u te bogove verovali, pa su ih potom sa istom strašću i odbacivali.
Ljudska prolaznost je očekivana, pa je i nestanak ljudi i njihov zaborav u tokovima istorije podrazumevajući.
„Kralj mrava“ pripoveda o bogovima koji su završili kao ljudi: iz božanske moći svrgnuti u ljudsku nemoć, iz svemoći u običnost, iz besmrtnosti u zaborav.
U tome se otkriva duboka modernost i aktuelnost Herbertovih priča o antičkoj mitologiji.
Pripovedajući o onemoćalim i zato zaboravljenim bogovima, Herbert pripoveda o modernim božanstvima političke mitologije koja su sticala armije pristalica, da bi za neko vreme izgubili moć, slavu i poznatost.
Herbert oživljava stare bogove, odbačene u nemilost i izložene cenzuri iz različitih razloga, u desakralizovanom društvu totalitarnog komunizma u kome je cenzura jedan od osnovnih oblika prihvaćene komunikacije.
Ali i totalitarnim komunizam je imao svoje rituale koji se po mnogo čemu ličili na religiozne obrede, dok je od nepogrešivih vođa partije, naroda i države stvarao božanstva utemeljena na kultu ličnosti i neograničenoj političkoj moći.
Komunistički vladari bili su doživotne vođe čija se moć nije mogla dovoditi u pitanje bez posledica.
To je bio hibris disidentstva.
U takvom poretku bile su ukinute gornje relacije (Bog, vera, transcendencija, metafizika), ali su na upražnjeno mesto došla moderna božanstva totalitarnog XX veka: jedina dozvoljena ideologija, jedina dozvoljena partija, jedini mogući vođa.
Gornje relacije zamenjene su nedodirljivim i svemogućim zemaljskim vladarima koji su davali sebi za pravo da se, osim u sva pitanja savremenosti, mešaju i u pitanje tradicije, i u pitanje istorije, i u pitanje identiteta, i u pitanje običajnosti, i u pitanja oblikovanja životnih stilova i tokova.
Iz tako oblikovanog panteona zemaljskih vladara realnog komunizma povremeno su nestajali neki od vođa Revolucije.
Ukidajući političko društvo, totalitarni poredak je sve što bi moglo biti politika sveo na najuži vrh totalitarne partije kao nezamenjive avangarde društva.
U političkim sukobima u tom vrhu, koji su ponekad bili samo izraz paranoje totalitarnog vođe, njegove neizlečive sumnjičavosti ili potrebe da pojedine saradnike kazni ili prinese na žrtvu narodnog nezadovoljstva, dojučerašnja niža i viša božanstva realnog komunizma nestajala su kao da ih nikada nije bilo: neki u montiranim procesima, neki u gulazima, neki na robijama, neki u višedecenijskoj izolaciji, neki u progonstvu, neki tako što su nestajali sa zvaničnih fotografija, iz istorijskih udžbenika i iz zvaničnih verzija revolucionarne istorije.
U jednom vremenu obavezni, u drugom vremenu isti ljudi postaju zabranjeni.
Pad u političku nemilost povlači za sobom potpuno brisanje iz istorijske i javne svesti.
Savremenik i svedok takvog poretka, Herbert je u „Kralju mrava“ opisao svoj svet i svoje doba prividno se izmeštajući u mitološki svet antike.
Izvor: Danas
