Izlazeći iz crkvice, turiše mi se oči pod oblake, de upazi pravi vrh Lovćena, na kojem reekao bi da se beli grudva snega, ili da je beli labud spustio krila. To je spomen mitronosnog pesnika, to je mauzoleum koga sam sebi ogradi bujni Petar II Petrović Njegoš, de ga po poslednjoj u kameni kostur položiše. Njegove misli nadlećaju ljudsko uobraženje, pa on i svoj pepeo uzvisi nad ostalim ljudskim zemnim potrošcima, da ga raspiri silom vior po svom Jugoslovenstvu.
Emil Čakra, Letopis Matice srpske, 1859.
I tek g. 1855 u septembru bio je prenesen na Lovćen, gdje je svome prahu vječno prebivalište bio izabrao, i gdje Srbi mogu slobodno svoje oči pune milošte upirati odsvakuda, dokle im Lovćen ne iščezne u nebeskom plavetnilu. Tu ga je dopratio knjaz Danilo sa knjaginjom Darinkom, svi glavari sa mnoštvom sveštenstva i silan narod
dr Lazo Tomanović, „Njegoš kao vladalac“, Cetinje 1896.
