Piše: Vuk Bačanović
Kolumnista podgoričkih Vijesti, Željko Ivanović, u svom komentaru izbornih rezultata u Nikšiću i Herceg Novom, pored drugih teza o Crnoj Gori na koljenima zbog „pobjede“, odnosno sunovrata DPS-a, iznio je i sljedeće tri, koje se tiču donedavne neprikosnovene vladajuće partije:
- DPS nema ni volje ni snage da se pogleda u ogledalo i istinski reformiše.
- DPS je za pet godina pokazao da nema namjeru da išta suštinski mijenja.
- DPS drži u samrtnom zagrljaju cijeli suverenistički blok.
Nije mi namjera u ovom kratkom osvrtu detaljno polemisati s ostalim Ivanovićevim tezama, posebno s onom da tek „kad prođemo ispod svih njihovih zastava — crnogorske, srpske, bošnjačke, hrvatske — i nekako se dokopamo auto-puta i Splita, tek tada imamo osjećaj da su Istok i Orijent ostali iza nas“.
Osvrnuću se samo na tvrdnju da je društvo u kojem crnokošuljaški opskurant i plagijator Tompson proda pola miliona ulaznica za koncert u glavnom gradu (a ne u Čapljini) antipod „Istoku i Orijentu“. I to ne samo zato što je riječ o rasističko-orijentalističkoj konstrukciji na koju Ivanović očigledno nije imun, već i zato što se ti redovi nalaze u istom tekstu s vapajem da je „prostor za eventualno formiranje neke nove, istinski građanske i antifašističke stranke nasušna potreba“.
Ispašće da je DPS, u bilo kojoj od svojih ubilačkih akrobacija — bilo šešeljevskih, bilo dukljanskih — zaista bio takva partija, pa je u nekom neodređenom vremenskom periodu prestao to biti, te se zbog toga sada treba formirati neka nova.
Zaista, šta to DPS, po Ivanovićevom mišljenju, treba „suštinski mijenjati“ i „istinski reformirati“ da bi se Crna Gora vratila na građanski kolosijek? Da u jeku direktnog prenosa genocida koji kolektivni Zapad sprovodi u Gazi zauzme kurs o „Orijentu iza nas“ i sprovede nas u evropsku utopiju?
Zar taj kurs nije zauzeo već devedesetih, po samom osnivanju, slijedeći razne Bokanove orlove i Arkanove tigrove u njihovom obračunu s „orijentalnim“ islamskim nasljeđem, da bi mu, u narednoj fazi evropejstva i građanstva, zasmetalo i „orijentalno“ pravoslavlje?
DPS drži u samrtnom zagrljaju suverenistički blok?
Biće da je to zato što je smisao samog njegovog osnivanja bio davljenje bilo kakvog oblika suverenizma — bilo da je on politički, ekonomski ili identitetski.
Ako ćemo pravo, ima li u Crnoj Gori — ako izuzmemo pokušaje trenutnog premijera Spajića, ma koliko oni bili (ne)uspješni — i jedne artikulacije političkog mišljenja, bilo ono srpsko ili crnogorsko, a da suštinski nije proizašlo iz različitih faza tog DPS-ovskog davljenja?
Prema tome, tu se ne može raditi o, kako tvrdi Ivanović, tendenciji Aleksandra Vučića da se kriminalizovanjem Đukanovića i DPS-a kriminalizuje „čitav građanski i antifašistički koncept društva“, jer je nemoguće kriminalizovati koncept koji, upravo zaslugom DPS-a i Đukanovića, nikada nije bio ni istinski građanski ni istinski antifašistički.
Teško da je Ivanoviću nepoznato da je DPS tokom tri decenije vladavine gradio isključivo sistem lične lojalnosti, kontrolisao institucije i medije i koristio građansku retoriku kao alat za odbranu vlasti — ne kao ideološko ili moralno opredjeljenje.
Njegovo „antifašističko“ djelovanje uglavnom se svodilo na simboličke gestove i prigodne govore, dok je u praksi proizvodio ambijent u kojem su rasizam, šovinizam i kolonijalno podložništvo bili ne samo — oportunizma radi i silom prilika — tolerisani, već ih je režim smišljeno generisao. Zbog čega? Treba samo pratiti tokove novca.
Prema tome, bez ikakve političke korektnosti treba reći da je crnogorski građanski identitet, onakav kakvim ga je definisao DPS, propao projekat, i da Crnoj Gori nije potrebna — jer je nemoguća — reforma DPS-a, niti, što je još gore, kreiranje nečega što će samo u teoriji biti različito od DPS-a, a u praksi — još gore. Ne, Crnoj Gori je, ma koliko to zvučalo prezahtjevno, potreban društveni reset: radikalno poništavanje ne samo svih šešeljevskih i dukljanskih tekovina, već i svega onoga što je dovelo do njihovog nastanka — i povratak njenom istorijskom identitetu, kojem, sabirajući vrijednosne sisteme od Petra I Petrovića Njegoša do antifašističke borbe u Drugom svjetskom ratu, nisu potrebne nikakve posebne razrade, osim, naravno, preispitivanja prošlosti na način na koji se to radi u zrelim društvima.
To nije isto što i nostalgično vraćanje u prošlost, niti idealizovanje istorijskih perioda, već prekid s nametnutim, iznuđenim i kalkulantskim konstrukcijama identiteta koje su, svodeći se na partijske kalkulacije, prerasle u kontinuiranu politiku samoponiženja.
U tom okviru, građanska Crna Gora nije izvedeni pojam iz partijske politike, već rezultat stvarne društvene solidarnosti, istorijske samosvijesti i institucionalne pravičnosti. To ne može izgraditi ni reformisani DPS, ni njegova nova verzija s boljim marketingom i novim/starim licima.
To mora doći odozdo — iz svenarodnog pokreta, poput onog u Srbiji — iz jasnog preispitivanja ko smo bili, šta smo dopustili da postanemo i šta više ne smijemo tolerisati, ako zaista hoćemo državu u kojoj će građanstvo biti stvarnost, a ne samo izgovor za nepočinstva — prije svega prema našim potomcima. Nikad više DPS.
