Piše: Vojin Grubač
Nedistanciranjem od DPS-a tokom podgoričke izborne kampanje, Jakov Milatović je napravio krupnu političku grešku koja će ga koštati na predstojećim podgoričkom izborima. Takva pozicija nikako ne može biti prihvatljiva. To je prelazak svih „crvenih linija“.
DPS ne vode „reformatori“, niti može biti „nešto novo“ na političkoj sceni dok se ta partija ne distancira od bivšeg predsjednika stranke Đukanovića i ne osudi zlo koje je činila pod njegovim rukovodstvom: od šverca duvana i kokaina, preko progona i etničkih diskvalifikacija građana do surovih likvidacija ljudi poput Duška Jovanovića i Slavoljuba Šćekića.
Umjesto toga, Đukanović im i dalje drži govore u kampanjama, čak i u ovoj podgoričkoj gdje sikće radikalnim retorikom i komanduje partijom kao stadom ovaca.
Naravno da nije bila greška rušenje Mila Đukanovića na predsjedničkim izborima, nezavisno od toga što Jakov Milatović nije opravdao očekivanja građana koji su za njega glasali.
Nezavisno i od toga što sada ispunjava želje građana koji su glasali protiv njega, lijepeći etikete „nacionalista i populista“ građanima i partijama koji su stali iza njegove predsjedničke kandidature, koja sada sliči karikaturi.
Gospodin Jakov Milatović je sam od sebe napravio političku grešku sistemskog karaktera.
Pogrešno pretpostavljajući da neprincipjelnost i beskarakternost ima prođu pod političkim nebom.
Grupacija koju Milatović predvodi na podgoričkim izborima je imala 11 odbornika u Skupštini Podgorice.
Ako na predstojećim izborima dobije od 5 do 8 odbornika, što je realno prema širokom dijapazonu anketa, postaviće se pitanje: što mu je bila potrebna ova avantura!?
Kakav smisao ima funkcija predsjednika države koji predstavlja samoga sebe, iza kojeg ne stoje narod i građani koji su ga, ne tako davno masovno izglasali a sada se distanciraju od njegove pojave i čude se: šta se s njim dešava?
