Piše: Vuk Bačanović
Vidovdan je izvorno dan Svetog Vita, dvanaestogodišnjeg sicilijanskog mučenika iz 3. vijeka koji se liturgijski proslavljao 15. juna po starom i 28-og po novom kalendaru. Njegovo žitije kaže da je zbog vjere u Hrista i odbijanja da prinese žrtve paganskim božanstvima pretrpio najsvirepije oblike mučenja od kojih je najstrašnije bilo kuhanje u kotlu punom ulja, smole i katrana koje je čudesno preživio da bi na kraju bio posječen. Različite srpski i osmanski istorijski izvještaji i deseteračkih legende o Kosovskom boju donose brojne verzije sultanove pogibije, ali pri tome ne ostavljaju sumnje da ga je ubio vitez, odnosno “srčani i hrabri prokletnik” Miloš. U oduševenju tim podvigom, koji je, prirodno, postao inspiracija svim ustanicima i borcima za slobodu od vladika Petrovića, preko Karađorđevih ustanaka do Mladobosanaca, žitije Svetog Vita čija je uspomena preživjela kroz imena kao što su Vitomir i Vito, gotovo je potpuno i bezrazložno potisnuto iz kolektivnog narodnog sjećanja. Šteta, jer se kao i u svakoj sačuvanoj naraciji o ranohrišćanskim mučenicima primarno radi o poruci odricanja od idola, koji u slučaju poznog rimskog carstva nisu bili samo drevni atmosferski, htonski indoevropski i mnogi drugi bogovi uvršteni u rimski panteon, već i obogotvoreni carevi. Odricanje, po cijenu stradanja, od učestvovanja u političkim ceremonijama i teatralijama koje imaju za svrhu da tirane koji zahtijevaju apsolutnu poslušnost lažno proizvode u bezgrješna božanstva.
Borba za slobodu nije samo borba protiv osvajača, već i svakoga ko bahato i osiono glumi božanstvo, naročito ukoliko je na vlasti, po cijenu stradanja i samoga života. Površni teoretičari stvarnosti kakvi s se u okupiranim zemljama južnih Slovena namnožili kao gljive ludare poslije kiše će takav životni stav, naročito vrjednovanje “prokletnika” Miloša proglasiti ne samo mitologijom, već i “mitomanijom”. Pa ipak, jedan od najpoznatijih komparativsta i religionista, Jozef Kembel će zabilježiti da mitologija nije laž: “(Ona)je poezija, ona je metaforična. Dobro je rečeno da je mitologija pretposljednja istina — pretposljednja zato što se krajnja istina ne može izraziti riječima. Ona je izvan riječi.” Ovo nije lekcija samo za površne kritičare, već i one koji su im oduvijek išli na ruku, vladajuće strukture poput postojećih u zemljama u kojima žive Srbi, koje novim osvajačima služe pod krinkom slobodarstva i za koje je Miloš samo jedno od paganskih božanstava kjem se mole da takav maskenbal nikada ne bude razotkriven. Još gore, koji su mit o Milošu izopačili do mjere da su devedesetih razni “osvetnici Kosova” nevine ljude nešto drugačije vjere mučili i žive palili na isti način kao i paganski mučitelji Svetoga Vita. Jedan od najvećih boraca za dekolonizaciju uma 20. vijeka Franc Fanon je hirurški precizno opisao ovu maskeradu: “Tehnolozi i sociolozi razrađuju kolonijalistička manevriranja i objavljuju sve više radova o “kompleksima”: kompleks frustracije, kompleks ratovanja, kompleks koloniziranosti. O domorocu se govori s više poštovanja, nastoji ga se razoružati uz pomoć psihologije i, naravno, kojom paricom. Te bijedne mjere, te smišljeno dozirane vanjske korekture rađaju i nekim uspjesima. Glad koloniziranog tolika je, njegova glad za svim onim što bi ga humaniziralo — pa čak kad su posrijedi bezvrijedne stvari — toliko je nezasitna da te mrvice ponekoga i pokolebaju.”
U tom smislu mit o Milošu se ne može razdvajati od mita o Vitu, ne samo zbog toga što bi to istorijskog Miloša značilo razdvojiti od samoga sebe, već i zbog toga što je mit o Vitu praslika one niti srpske istorije koja podrazumjeva mučeništvo i nadu, borbu koja nikada ne prestaje, koja nije priča o svirepim mučiteljima koji se igraju nadmoći, već borcima za slobodu, čak i u trenutku kada nakon kazana sa uzavrelim katranom i smolom očigledno slijedi pagansko sječivo. Osmansko, austrougarsko, njemačko ili domaće, svejedno je. Od istog je kova i nepogrješivo sljeduje svakome ko ga kao takvog prepozna. A to je dar “srčanih i hrabrih prokletnika”, a ne poltrona za mrvice bajatih sendviča.
