Piše: Miloš Lalatović
Jedan od ljudi, koji u urbanom Beogradu, a i širom bivše Jugoslavije ne ostavljaju nikog ravnodušnim jeste multimedijalni umjetnik, književnik, glumac, skejter i šta ne još sve Nenad Džoni Racković. . .
Čovjek je hodajuća kontraverza. Jedan od simbola novotalasnog i pank Beograda, a ipak metalac, između ostalog. Još kao srednjoškolac drugovao sa poznatim muzičarima Oliverom Mandićem, koji je u to vrijeme bio mega popularan sa svojim šou programom “Beograd noću“ i sa Dušanom Prelevićem Preletom. Kad bi išao na Oliverove žurke kao tinejdžer upitali bi ga“mali, zar ne moraš sjutra u školu“. . . Tako je i napustio dalje formalno obrazovanje, ali se ipak obrazovao bolje nego neki što su završili fakultete. Jedan od prijatelja mu je bio Ivica Čuljak alias Satan Panonski, neprevaziđena šok pojava bivše Jugoslavije. Pandan američkom pankeru GG. Allinu sa kojim je navodno trebao da se sastane. . .
Dok je pokojna Isidora Bjelica sa svojim suprugom početkom devedesetih organizovala provokativne tribine o Dimitriju Ljotiću, koji se smatrao kvislingom za vrijeme drugog svjetskog rata, učestovali su mnogi poznati ljudi hvaleći Ljotića, a i oni, koji su htjeli da prisustvuju događaju čisto da vide o čemu se radi. Jedan od tih je bio i Racković, koji je po svjedočenju novinara Petra Lukovića stalno dobacivao glumcu Branislavu Lečiću dok je govorio o Ljotiću, a ovaj mu je sa govornice prijetio. . .
Često je bio žrtva desničarskih radikalnih organizacija zbog svoje pretjerane provokativnosti. Tu svoju crtu je pokazao i u filmovima Želimira Žilnika devedesetih.
Kad se sretne, uvijek je sa skejtom od koga se praktično ne razdvaja.
Bavi se i književnošću. Jedna od knjiga neobičnog naziva“Biblija“mu je bila kandidat za Ninovu nagradu. Kad su ga pitali zašto “Biblija“, Racković je u svom stilu odgovorio“kada beograđani dođu kod svetog Petra, mogu reći da su čitali “Bibliju. . .
