Šestog decembra 2012. godine ondašnji predsjednik Vlade Republike Srbije Ivica Dačić donio je odluku o uspostavljanju državne granice prema svojoj južnoj pokrajini. Ovu odluku je odradio uz blagoslov i dopuštenje ondašnjeg prvog potpredsjednika Vlade Aleksandra Vučića. Na taj način je Beograd omogućio dolazak granične policije i carine iz Prištine na administrativne prelaze Jarinje i Brnjak. Više od pet dana su Srbi danonoćno sprečavali da se ova odluka sprovede dok nisu popustili pod pritiskom srpske žandarmerije.
Ipak, to nije sve. Tokom 2016. godine Aleksandar Vučić je potpisao sporazum o reciprocitetu sa predsjednikom separatističke vlade Isom Mustafom. Tim sporazumom Beograd se obavezao da omogući separatističkoj vladi u Prištini da primijeni iste mjere prema vozilima iz Srbije kakve Beograd preduzima prema onima sa Kosova i Metohije. Takođe, istim sporazumom Aleksandar Vučić se složio da srpske registarske tablice sa oznakama KM, PR, PE, GL više ne mogu da funkcionišu u južnoj srpskoj pokrajini.
Ovaj sporazum žestoko pogađa prije svega Srbe na sjeveru Kosova koji će morati srpske registarske tablice da zamijene sa separatističkim. A da bi ih zamijenili moraju da imaju ličnu kartu samoproglašene republike Kosovo. Da bi mogli da dobiju ličnu kartu oni moraju da prihvate zakon o državljanstvu samoproglašene republike Kosovo i da tek onda dobiju ostala dokumenta kao što su lična karta, vozačka i saobraćajna dozvola.
Do danas, iako je prošlo 13 godina od samoproglašenja republike Kosovo, više od 60% Srba na sjeveru Kosova i Metohije nema kosovsko državljanstvo. Sporazumom o reciprocitetu Aleksandar Vučić je primorao Srbe da postanu građani još uvijek od strane Beograda nepriznate države Kosovo. Ovaj sporazum o reciprocitetu je donesen netransparentno i o njemu se do danas ništa nije znalo. Po uobičajenoj proceduri izdaja se najbolje obavlja u mraku. Da li je to u okviru onih 5-0 ili ne, ostaje nejasno.
Na konferenciji za štampu predsjednik Srbije nijednom rečenicom ne kaže da ovaj sporazum nije potpisao 2016. godine sa Isom Mustafom. U prevodu, on misli da ako separatisti iz Prištine nisu formirali ZSO nema razloga ni da on primjenjuje ovaj sporazum. To mu je jedini argument povodom ovog antidržavnog i antiustavnog dokumenta koji je lično on potpisao. Inače, na samoj konferenciji za štampu građani Srbije i Srbi sa KiM imali su priliku da vide kako predsjednik Srbije cvili, cmizdri, zampomaže, kuka, izgovara žalopojke, ali nisu čuli nijedan predlog šta povodom registarskih tablica Aleksandar Vučić misli da preduzme izuzev što je poslao Srbe da na Jarinju i Brnjaku gutaju suzavac bačen od strane ROSU policije.
Za ROSU policiju kaže da on ima dogovor sa Briselom i Prištinom da ona ne ide na sjever KiM. Na nesreću Srba, predsjednika su opet prevarili. ROSU policija je i te kako prisutna na sjeveru KiM što su Srbi više puta imali prilike da osjete na svojoj grbači. Do dolaska Aleksandra Vučića na vlast i spomenutog Ivice Dačića punih 13 godina ROSU policija nije smjela ni da pomisli da dođe na sjever KiM. Predajući srpsku policiju i civilnu zaštitu separatistima ovaj vladjući dvojac je oslabio odbranu Srba pa se ROSU policija slobodno šeta sjeverom KiM. Nažalost, nekadašnja srpska policija nije više u službi zaštite Srba nego u režimu samoproglašene republike Kosovo koja ih i plaća.
Postavlja se pitanje da li Aleksandar Vučić može da spriječi sporazum o reciprocitetu sa Prištinom? Može, ako djeluje snažno i energično a ne kao do sada da cvili i cmizdri. Nikakav savjet za nacionalnu bezbjednost tu ne može da pomogne, kao ni povećana borbena gotovost koja se odvija tako da vojska i policija ide u turističku šetnju između Raške i Kraljeva. Za početak morao bi da poništi sporazum o reciprocitetu, pa da u tom političkom sučeljavanju primijeni široku lepezu mjera protiv sepratističkog režima iz Prištine koji u takvom sučeljavanju, ne vojnom, garantovano gubi. Međutim, on je čovjek mira i stabilnosti na Balkanu i izuzev kuknjave on ništa od svega ovoga u političkoj borbi protiv Prištine ne smije da primijeni kao što ni do sada nije primjenjivao.
Cinično djeluje zapomaganje Gorana Rakića, ministra u vladi samoproglašene republike Kosovo, koji traži pomoć od Aleksandra Vučića. Umjesto da „Srpska lista“ napusti institucije samoproglašene republike Kosovo, vladu i skupštinu, oni učešćem u ovim institucijama podržavaju i odluku samoproglašene republike Kosovo i aktivnosti ROSU policije prema svojim sunarodnicima na sjeveru KiM koja tuče mirne građane na protestima i baca suzavac. „Srpska“, ili bolje reći kvislinška lista se priprema za lokalne separatističke izbore koji treba da se održe u južnoj srpskoj pokrajini.
Dobri poznavaoci prilika na KiM kažu da je povodom sporazuma o reciprocitetu sa registarskim tablicama već sve dogovoreno tokom dolaska Angele Merkel. Zbog građana Srbije Aleksandar Vučić će pomalo da cvili i cmizdri, pomalo da histeriše, ali će sporazum u cjelosti da primijeni. Kao nagradu, kažu da je od evroparlamentaraca povodom predstojećih izbora u Srbiji dobio priliku da održi još jedne lažne i neregularne izbore za još jedan mandat. Već viđeno. Red izdaje Kosova, red litijuma, to je cijena novog mandata predsjednika Srbije.
Kako Evropska unija među srpskom opozicijom ne može da nađe nikog ko bi priznao samoproglašenu republiku Kosovo, bez obzira na sve mane zbog slobode medija, ljudskih prava, vladavine zakona, pravne države, Aleksandar Vučić je ipak Briselu još ponajbolji. Takvu fleksibilnost, takvu kooperativnost do nivoa izdaje među srpskim političarima u Srbiji nema niko osim Aleksandra Vučića. Sporazum o reciprocitetu sa registarskim tablicama samo je uvertira predstojećeg dogovora o normalizaciji odnosa Beograda i Prištine.
Kao radili, tako nam Bog pomogao.
Izvor: Nova srpska politička misao
