Bilo bi dobro da buduća Vlada ima što širi spektar učesnika. Pored „već viđene“ većine od 50 poslanika (PES, NSD+NDP, D+URA, SNP+D) javnost priželjkuje da se svi ili većina poslanika „manje brojnih naroda“ uključe u njeno formiranje.
Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
Postavlja se pitanje pod kakvim bi uslovima i njihovim očekivanjima te stranke „manjina“ mogle da se uključe u ovaj proces? Šta bi bilo red da im se ponudi ali i da im se traži?
Ako su vrijednosti evropskih integracija i vladavine prava „opšte mjesto“ predizborne kampanje kod svih iz „viđene“ većine, a ako oni koji neke krupne stvari iz međunarodne politike vide drugačije od „manjina“ nude moratirijum na pitanja koja nas dijele, onda, reklo bi se, nemamo prepreka.
Ali isto tako bi se reklo da predstavnike „manje brojnih naroda“ brinu brige o uređenju crnogorske spoljnje politike, iako (sa i bez pozitivne diskriminacije) broj njihovih mandata ne prelazi osminu cjeline. Pa uprkos nedvosmislenoj ponudi da se uključe u uređenje unutrašnjeg prostora (institucija, međusobnihi odnosa) neki od njih kao uslov postavljaju detalje iz međunarodne, spoljnje politike, i to kao isključiv, nepremostiv uslov.
Treba postaviti pitanje, u kojoj to zemlji okruženja i Evrope manjine određuju i usmjeravaju državnu diplomatiju? Srbi u Hrvatskoj? Mađari u Srbiji? Ili možda Srbi na tzv. Kosovu? Ima li takav odnos manje brojnih naroda karakter korektnost? I da li je to doprinos stabilizaciji države?
Ovdje nije riječ o temama koje su manje brojnim narodima zabranjene, jer takvih nema i ne smije biti. Nego o činjenici da predstavnici manje brojnih naroda, postavljaju sve veći broj pitanja i uslova, povodom svog ulaska u Vladu. A to ne može biti dobro za njihov politički kredibilitet.
Sa druge strane, političari iz redova manje brojnih naroda su, što zbog svoje pripadnosti komunističkoj ideologiji a što zbog traženja monopola i privilegija (a možda i manjim dijelom zbog uvjerenja da je građanski koncept baš tu) dobrim dijelom bili članovi DPS i SDP struktura, pa su im razne „hrvatske“ „bošnjacke“ „muslimanske“ stranke koliko do juče tavorile na granici cenzusa i predviđenih linija zagarantovanih mandata. Oni boravili tamo, i narod pozivali da tamo glasa. Što je, manje brojni narod, većim brojem i činio.
Sada, kada postaje jasno da svoje privilegije (svoje lične, a ne naroda u čije „ime“ nastupaju) više nikada neće moći da ostvare unutar propalih projekata DPS – SDP, oni se prepakivaju i homogenizuju unutar nacionalnih priča, a kao plašt im dobro dođe priča o „zabrinutosti za građansku CG“. Navodno su se prepali od „apostola“ i od jačanja uloge SPC, i svak se vratio svojoj nacionalnoj busiji.
Suštinski, DPS i SDP više ne predstavljaju mostove ka bitnim društvenim pozicijama, i za širenje po Podgorickim stanovima i kancelarijama. Ovdje ne mislim samo na brojne Bošnjake i Hrvate koji su i dan danas članovi nove opozicije, nego baš na članove nacionalnih manjinskih partija čiji je jedini način političkog funkcionisanja bio „koalicija sa DPS“.
To što se prepakivaju radi svoje bolje udobnosti i veće političke moći je legitimno. To što hoće da nam prodaju m…a za bubrege i da nam sve to predstave kao opravdani strah od „srpskog nacionalizma“, e to nije pošteno.
Do sledećeg čitanja u novom broju.
