Piše: Vuk Bačanović
Dejan Šoškić, profesor Ekonomskog fakulteta u Beogradu, nekadašnji guverner Narodne banke Srbije, 27. kandidat na pobjedničkoj Studentskoj listi i čovjek čije se ime spominje među mogućim kandidatima za budućeg premijera Srbije, našao se suočen za vrlo ozbiljnim optužbama. Naime, 30. oktobra 2026. godine, redakcija Vučićevićevog tabloida Informer, pod naslovom „Još jedan sramni udar na pravoslavlje: Dejan Šoškić otvoreno poručio da treba menjati kalendar SPC i uskladiti ga sa katoličkim!“, iznela je optužbu da Šoškić napada Srpsku pravoslavnu crkvu i da se zalaže za napuštanje pravoslavne tradicije. Povod je bilo njegovo mišljenje o reformi kalendara, koje je pretvoreno u vijest o neprijateljskom udaru na nacionalnu svetinju.
Čim je profesor (zapravo nekada davno) spomenuo kalendar Milutina Milankovića, u redakcijama samoproklamovanih tabloidno-pornografskih čuvara pravoslavlja oglašena je uzbuna. Vijest je bila strašna: čovjek bi da se Božić slavi 25. decembra! Dežurni urednik naredio je da se zatvore prozori, zapali tamjan i hitno kupi džepni crkveni kalendar. Posljednja naredba izazvala je izvjesnu nelagodu, jer je postojala opasnost da ga neko zaista otvori i pročita.
Ako je vjerovati džepnom kalendaru u izdanju SPC, Božić se slavi, pazite sad, 25. decembra. Vijekovima po važećem julijanskom kalendaru. Taj datum danas odgovara 7. januaru građanskog, gregorijanskog kalendara. Posrijedi nisu dva Hristova rođenja, nego dva načina računanja konkretnog datuma. Da je rimski Julije Cezar mogao pretpostaviti kakve će sve pseudoteološke posljedice imati korištenje njegovog kalendara, vjerovatno bi se radije cijeli život bavio uzgojem kupusa.
Ali šta je trinaest dana naspram rodoljublja medija koji se zbog najogavnije propagande i uništavanja ljudskih života nalazi pred gašenjem? Šoškić je, zapravo, govorio o reformisanom julijanskom kalendaru Milutina Milankovića, usvojenom na svepravoslavnom skupu 1923. godine. To se, međutim, pokazalo još opasnijim. Jer ako se prihvati kalendar koji je sastavio Srbin, a koji za nepokretne praznike usklađuje datume sa gregorijanskim, pravoslavlje će, po logici uzbunjenih redakcija, biti nepovratno pokatoličeno. Jedini spas sastoji se u tome da srpski naučnik ne smije biti previše srpski.
U zamišljenom štabu za odbranu praznika formiran je zato poseban kalendarski vod. Vodnik je saopštio da je 25. decembar neprijateljski datum i da svako ko ga izgovori mora dokazati da nije agent Vatikana. Jedan vojnik stidljivo je primijetio da na crkvenom kalendaru upravo tako piše. Odmah je kažnjen zbog unošenja defetizma u jedinicu, a kalendar je poslat na vještačenje. Komisija je zaključila da je kalendar definitivno pravoslavni iz pravoslavne patrijaršije i štamparije, ali da je definitivno imao kontakte sa ekumenistima.
Najveći problem predstavlja mogućnost da neko postavi i potpitanje: ako je 25. decembar katolički, šta su radili svi oni srpski pravoslavni preci koji su ga vijekovima slavili prije kalendarskih reformi? Odgovor je jasan: nisu bili dovoljno obaviješteni o budućim televizijskim programima istinski pravoslavnog magazina Informer.
Istovremeno, u Crnoj Gori već postoji suparnička akademija kalendarskog bezumlja. Tamo je istoričar Boban Batrićević svojevremeno objasnio da se prije 1918. Božić slavio 25. decembra, ali ga je potom Srbija, ucviljenim Crnogorcima, pod prijetnjom biološkog istrjebljenja, dostavila 7. januara. Prema tom shvatanju, kralj Aleksandar I Karađorđević nije samo mijenjao državne granice nego je komandovao i Zemljinom putanjom. Astronomi širom svijeta su to prešutali, vjerovatno iz straha od zloglasne kraljevske žandarmerije.
Tako se napokon ukazuju dvije velike škole balkanske ćaci hronologije. Dukljanska tvrdi da je Srbija nasilno oduzela 25. decembar. Naprednjačka da se 25. decembar podmuklo vraćen kako bi uništio srpstvo. Prvi traže da se datum oslobodi srpske okupacije, drugi da bude uhapšen kao perfidni katolički špijun.
Sam 25. decembar, premoren od saslušanja cijele brigade naprednjačkih i dukljanskih ćacija, izbezumljeno ponavlja da nikuda nije odlazio.
U mediju koji poštuje minimum etičkih standarda i istorijskih činjenica raspravljalo bi se o tome treba li mijenjati crkveni kalendar, da o tome odlučuje Crkva i kakve su posljedice reforme. Neko bi spomenuo i kulturološke aspekte želje za očuvanjem „starog“ kalendara i zbog čega je to većinska želja pravoslavnih vjernika. Međutim, u postojećoj situaciji je ključno pitanje potpuno drugačije: Da li je broj 25 sposoban da radi protiv države bez stranog finansiranja?
Predlažem zato zajedničku komisiju oba tabora. Neka Batrićević utvrdi ko je ukrao decembar, a sada već opoziciono glasilo istinskih pravoslavnih vjernika Informer ko ga je pokušao prošvercovati nazad.
Neka sjednici prisustvuje i jedan izgužvani džepni crkveni kalendar, ali pod uslovom da mu se prethodno oduzme pravo glasa.
Jer ako bi progovorio, mogao bi srušiti čitavu naprednjačko-dukljansku propagandu jednom
jedinom rečenicom:
„Dragi ćaci, Božić je 25. decembra.“
