Desetak dana pred početak iznenadnih i tragičnih događaja u Ukrajini, situaciju je za Foksnjuz komentarisala Tulsi Gabard, major armije SAD i bivša kongresmenka demokrata sa Havaja.
Ona je navela da krizu u Evropi Bajden može riješiti jednim potezom − davanjem garancije Rusiji da Ukrajina neće stupiti u NATO. I to nije teško uraditi, navela je, kada se zna da Ukrajina vrlo teško, skoro nikako ne može ući u NATO jer je ludost da se SAD skoro sigurno sukobe sa Rusijom na ukrajinskim granicama. Kako se to ne dešava, jer jastrebovi obije partije u SAD ne žele da u Evropi bude mir, Tulsi je objasnila razloge takve politike na sledeći način.
Željom establišmenta SAD da Rusiju gurnu u sukob s Ukrajinom da bi skrenuli pažnju sa katatrofalno loše unutrašnje politike Bajdena, da bi Rusiji uveli drakonske ekonomske sankcije i omogućili vojnom lobiju ulaganje ogromnih svota novca u vojnoindustrijski kompleks SAD.
Gabard je ustvrdila da se takva politika Bajdena maskira floskulama o zaštiti demokratije iako se zna da je Zelenski šef autokratnskog režima koji je pogasio sve opozicione medije a svoje političke protivnike proganjao i potrpao u zatvore.
Na koncu priče, Tulsi se zabrinuto zapitala, da li se takav oblik „totalitarne demokratije“ kao što je u Ukrajini možda planira i u SAD!?
Kratki osvrt bivše američke kongresmenka je sve objasnio, posledice znamo a one su nepotrebno i potresno krvoproliće koje je došlo sudbinski i koje sada pratimo s užasom na licima.
Osim navedenog, valjalo bi napomenuti i sledeće, oni radikalni elementi koji su Majdanom svrgli Porošenka svo vrijeme su prijetili Zelenskom svrgavanjem ukoliko odstupi od radikalne antiruske politike, što bi se sigurno desilo.
Može se zaključiti da bi svaki ukrajinski predsjednik bio u istom položaju kao Zelenski jer su ti „bataljoni nacionalista“ bili i ostali pod međunarodnom zaštitom kao ideološki i ekstremistički „redari države“.
Tvrdnja da se tek sadašnjom vojnom intervencijom desio sukob Rusa i Ukrajinaca nije tačna
Taj sukob uslovno niskog intenziteta ali s elementima otvorenog neonacizma se dešavao u samoj Ukrajini još od Majdana i narastao u radikalizmu.
Zabrana ruskog jezika, gašenje svih medija koji nisu bili na talasu unutrašnje i spoljne antiruske politike, proganjanje svih opozicionih partija koje su bili za normalne odnose sa Rusijom i Rusima i razvlačenje njihovih lidera po tamnicama − svjedoči tome u prilog.
Svaki oblik pacifizma i drugačijeg razmišljanja u Ukrajini je bio momentalno likvidiran od strane režima Kijeva uz neizostavne prijetnje nacionalističkih bataljona da će intervenisati ukoliko se to ne desi.
Ironija situacije je da je Zelenski postao presjednik Ukrajine očajničkim krikom pacifizma ukrajinskih građana, jer je on gromoglasno i uvjereno obećavao tom narodu da će sačuvati Ukrajinu, mirnim putem riješiti situaciju u Donbasu i Lugansku ali i ubrzano popravljati odnose sa Rusijom. Poslije pobjede, odmah je „uhvaćen i gvožđa“ prijetnjom svrgavanjem od strane nacionalističkih bataljona koji su imali podršku i Zapada i ukrajinske oligarhije, ali i apsolutnu zaštitu od šefova režima koji su kontrolisali državni aparat sile.
Kremlj je skoro dva mjeseca uoči tragičnih zbivanja slao jasne signale da se može desiti oštra odluka ukoliko Kijev odmah ne promijeni svoju politiku. U usijanoj atmosferi, zarobljen okvirima nametnutog mu zadatka zaoštravanja situacije, Zelenski je kobno odlučio da zatraži pomoć od Zapada u vidu nuklearnog oružja što je prelomilo situaciju u pravcu najgoreg scenarija.
Rusija je između bezbjednosti i sigurnih drakonskih sankcija izabrala prvu varijantu, koja je loša jer su Anglosaksonci to i željeli da se desi. Na drugoj strani, Kremlj je između neminovnog „puštanja krvi“ sada ili potom, kada stvari budu nepovoljnije i gore a jednako sleduju drakonske sankcije u bilo kakvoj varijanti, izabrao da se to desi sada i odmah.
Cilj je postavljen sledeći: denacifikacija i demilitarizacija Ukrajine ali i očuvanje Ukrajine kao države. Mogućnost aneksije Ukrajine je sigurno isključena jer je Ukrajina siromašna država temeljno popljačkana oligarhijom a ojađeni narod izluđen „bombardovanjem“ ekstremističkih medija čiji je cilj bio gnobljenje naroda i temeljni raskol društva.
Zaustaviti rat je nemoguća misija. Koliko će tužni i tragični sukob potrajati, krajnje je neizvesno
Međutim, predugački sukob ili učešće Zapada kroz podsticanje nacionalističkih bataljona da se produži sukob i poslije zavšetka glavnih operacija može dovesti do konačnog raspada Ukrajine. Sada, u ratnim uslovima nacionalistički bataljoni osim kontrole Zelenskog imaju zadatak da spriječe predaju ukrajinskih vojnika, izvrše nasilnu mobilizaciju i lociraju borbe u naseljenim mjestima gdje civilno stanovništvo ima ulogu talaca.
Kako je zadatak ruske armije da se do minimuma smanje civilni gubici, to se vojne operacije razvijaju sporije od pretpostavljenog vojnog scenarija. U takvim okolnostima su i gubici života vojnika na obije strane uvećani do maksimuma, što se uklapa u scenario Zapada.
U svakom slučaju mi, nažalost, prisustvujemo sudbinskoj tragediji Rusa i Ukrajinaca gdje se svaki element režije jasno prepoznaje.
Svi ti vojnici na frontovima su tragične figure jednog vremena, pretvorene u cifru uz koju se stavlja privremena oznaka: živ/ mrtav. Izuzetno potresno, izuzetno tragično vrijeme. Koje, pored unaprijed najavljene smrti vojnika obilježavaju marševi raznoraznih ideoloških gmaza, političkih licemjera i lažnih pacifista.
Sve nas to navodi da odslušnemo smisao sljedećih stihova velikog pesnika Branka Miljkovića:
Ja bih se želeo na strani zla tući;
Pa ipak, po milosti istorije,
Povraćajući i ja ću u raj ući…
Izvor: Vojin Grubač/Fejsbuk
