Piše: Oliver Janković
Odavno je iza nas vrijeme kada se od domaćih igrača (računajući kuću i bliži region) mogao napraviti konkurentni evropski tim koji godinama za redom igra samu završnicu lige/kupa šampiona. To je bila FK Crvena Zvezda 80-tih godina prošlog vijeka.
Od tada se Zemlja previše puta okrenula oko Sunca, i sada je Liga šampiona takmičenje planetarnog biznisa, sa vrlo malim potencijalom domaćih Terzića, Mamića i ostalih, da nekakvom ekonomskom alhemijom okupe 11 dovoljno plaćenih igrača koji mogu da konkurišu desetinama gotovo istih takvih širom Evrope.
Tako smo dobili Zvezdu sastavljenu od internacionalnih trećeligaša i naših polu-penzionera, koja svake godine igra plej-of za ulazak među evropsku elitu protiv baš istih takvih, nalik njoj igračkih koktela. Pa ako prođu ekonomski će profitirati a takmičarski postati „topovska hrana“ za timove iz najjačih liga. A ako ne prođu, biće praznija kasa, ali će mečevi u Evropi biti podnošljiviji, jer će protivnici biti nalik nama.
I tako, ovogodišnji rulet na ivici Lige šampiona završio se poput imena Zvezdinog protivnika: jedan potez, čudan i neočekivan potez protivničkog igrača, jedan atipični šut preko glave i svih igrača Zvezdine odbrane. I – paf! Čarolija je nestala. Kiparski šampion u Ligi šampiona, Zvezdi više sreće neki drugi put. Uz očiglednu prednost u igračkom kvalitetu, Zvezda nije pokazala timsku prednost.
Nije pošteno šutnula na protivnički gol u drugoj (a možda ni u obje) utakmici. Posjed lopte nije donio rezultatsku prednost, pa su „Kiprani“ iz bespotrebnog penala u Beogradu i šašavog šuta u Limasolu prošli dalje. Ni krivi ni dužni, što se ono kaže.
Elem, lijepa prilika da smanjimo doživljaj i da ispratimo evropsku klupsku jesen u ambijentu gdje bismo se mogli nadati i ponekoj pobjedi. Naravno, ako Radonjić ne bude sjedao na klupi jer mu se politički stavovi poklapaju sa Đokovićevim.
