Piše: Oliver Janković
Da su važila stara pravila, po kojima se igralo od formiranja evropskih klupskih takmičenja (gol u gostima se broji dvostruko), a koja su promjenjena lane, Partizan bi sinoć sa jednim od svojih najmlađih timova ikada, izborio prolaz u regularnom toku utakmice, i sa 1 : 3 u Edinburgu, prestigao 0 : 2 koje su Škoti ostvarili u Beogradu. I ovako i onako, taj nestvarni rezultat na gostujućem terenu, i onaj gol Kostića u posljednjim sekundama nadoknade (koji je ovaj put donio „samo“ produžetke) ući će u istoriju srpskog fudbala kao dostojna kopija spektakularnog, legendarnog trilera iz Glazgova 1989. kada je Partizan porazom od 5 : 4, i golom Šćepovića u posljednjem minutu te goleade, izborio plasman u naredno kolo (jer je prethodno slavio kući sa 2 : 1). Dakle, isti učinak, srčana borba, vjera u pobjedu do kraja, ali eto, drugačija pravila!
Pravila koja su Partizanove „bebe“ odvele u produžetke. Umorni, sa igračem manje, popustili su pažnjom u jednom napadu protivnika. Uzalud je bio i četvrti gol (sviran je ofsajd), uzalud još jedna stativa pred sami kraj… Škoti idu dalje, a srpski fudbal je dobio jednu odličnu mladu ekipu koja ima sve što treba za buduće dobre rezultate. I mozak (sjajna tehnika i taktika), i srce (igra se do kraja i po svaku cijenu), i… što bi rekao Višković sa Sport Kluba: da ne nabrajam dalje… šta sve imaju „crno-beli“ igrači.
