Petar Perunović Perun rođen je 1880. godine u selu Drenovštica u crnogorskom plemenu Pješivci. Ostao je upamćen kao jedan od najvećih srpskih guslara, ali i više od toga. Skoro bi se moglo tvrditi da nije bio od ovog svijeta; njegov viteški kodeks prije nalikuje epskim junacima nego stvarnim ljudima; njegov glas i guslanje nudili su nešto od orfejskog zova.
Petar Perunović bio je oficir srpske vojske, učesnik čak četiri rata, učitelj, prvi srpski guslar sa muzičkim obrazovanjem (Mokranjčeva muzička škola), epski pjesnik, prvi čovjek sa ovih prostora koji je snimio gramofonsku ploču.
Četiri je puta ranjavan, nosilac osam najvećih odlikovanja, prošao je albansku golgotu, na slavi gvozdenog puka, na Krfu, toliko krijepi jedva žive ratnike da mu već na bini dodjeljuju orden Sv. Save. Njegove gusle navodile su na suze Nikolu Teslu, do egzaltacije dovodile Mihaila Pupina, zahvaljujući kome nastupa na Kolumbija univerzitetu, potom i na Sorboni. Najzad, njemu su se poklonili i beogradski i cetinjski dvor, a poštovanje mu ukazivali i američki predsjednik Vilson i slavni doktor Arčibald Rajs.
Pa ipak, porijeklo njegove invencije i kreacije treba tražiti u rodnoj mu kući, u Drenovštici. Posebno je važna uloga njegove majke, koja ga je uvela u junačku poeziju. A i sama je bila neobična žena, vješta s oružjem, pucala je na dan njegovog rođenja. Od nje je naučio i pjesmu „Bog nikom dužan ne ostajeˮ, a tu je pjesmu najviše volio i pamtio do kraja života, do dana kada se utopio „mator, oronuo, sasvim gluv, jedva svestan života, sunca, vetra, i nebesaˮ, kako kaže Stanislav Vinaver, njegov školski drug. Istovremeno, ovaj srpski pjesnik i kaplar srpske vojske s razlogom Peruna poredi sa starozavjetnim prorocima. Naime, zna se i to, da je napamet znao, još kao dječak, „Psalme Davidoveˮ, kao i Njegoševo „Ogledalo srpskoˮ. Snagom svoje harizme, zajedno sa Mihailom Pupinom, više je uticao na ishod Velikog rata nego mnogi vojskovođa.
Jednom prilikom, dok je guslao među ratnim drugovima, u njihovoj blizini eksplodirala je granata, koja je raznijela glavu od gusala, ali gusle su sačuvale Perunovu glavu, što neodoljivo podsjeća na scene čudesnih konja koji su svojim glavama štitile junake iz epske poezije. Stoga ne čudi što je u svojim epskim zanosima Perun vodio i čudne, gotovo, metafizičke razgovore sa svojim guslama.
Zagudite kao sa Kosova,
Bregalnice, Cera i Gučeva,
kad ste i vi dopanule rana,
od dušmana sred bojnog megdana.
Peruna je srebrnom medaljom odlikovao kralj Nikola, bogato ga novcem nagradio. Dimitrije Nenadović, i sam opčinjen Perunom, poklanja mu gusle kralja Nikole, od kojih se Perunović nikada nije odvajao. Perun je pjevao o kralju Nikoli.
