U ponoći puče hladna stena
Sa grobnice na vrhu Lovćena,
A iz groba gde mir večni vlada
Pojavi se sen Vladike Rada,
Pa zarida što je mogla jače:
„Oj s Avale Neznani Junače,
Slavo sablje, dični srpski soju,
Primi mene u grobnicu tvoju.
Zli glas začu na ovome visu
Crnogorci više Srbi nisu”.
Sa Avale iz ponoćnog mraka
Ču se vapaj Neznanog Junaka:
„Oj Vladiko srpskog roda diko,
Ostaj tamo gde si snevat sviko.
Ni kod mene ništa bolje nije,Umrlo je srce Šumadije.
Krst i oltar sred Voždova gnjezda
Zamenila petokraka zvezda,
A poltroni veliki i mali
Srpsko ime javno popljuvali,
Srpske vile nad sramotom plaču
Sloboda je plen skotskome maču.
Moje kosti ne imaju mira
Svaka pogan kraj njih paradira,
Od venaca i njihova smrada
Moja duša svakodnevno strada.
Kad bi mogo bežo bi daleko
Crne sudbe tamo kraj bi čeko,
Da ne čujem glasa gadnih pasa
Niti glasa tvojega Đilasa.
Ostaj tamo gde si snevat sviko
Pomoći nam sad ne može niko”.
Zadrhtaše planine i brda
Zatrese se srpska zemlja tvrda,
Sa Lovćena zagušen u plaču
Glas Vladičin ponovo se začu:
„Crni dane i sudbino crna,
Venčaste me vencem crnog trnja.
Zla doživjeh Srpskog roda moga,28
Božja kazna sustiže me stroga,
Nesta krsta sa Srpskoga grba
U Srbiji nema više Srba.
Nemanja Andrijašević
Relativno obiman tekst o ovoj pjesmi i dodatnim razlozima koji neosporno idu u prilog tvrdnji da je autor pjesme Milovan Đilas možete pročitati u Zborniku Matice srpske. strane (645-648)
Izvor: Zbornik Matice srpske za društvene nauke, Novi Sad 2022.
