Ovo je ono kao kada Novak igra za Srbiju, i to ne Dejvis Kup nego baš – olimpijske igre. Ovo je ono kada Mitrović i Vlahović daju golove ali ne u Engleskoj i Italiji nego u dresu orlova. Ovo je ono kada Željko Obradović ide ka još jednoj tituli evropskog klupskog prvaka, ali ne sa grčkim ili turskim milionerskim projektima, nego sa šmekom bezbrojnih beogradskih šampiona…
žNestvaran uspjeh nekadašnjeg prvaka Evrope obradovao je srpske sportske navijače i širu balkansku publiku kojoj je (još uvjek) na srcu crno-bela boja. KK Partizan se poslije baš dugo vremena plasirao u završnicu Evrolige i osvježio sećanja na vremena kada su ovdašnji klubovi bili redovni učesnici finalnih evropskih turnira.
Kakve su šanse beogradskog kluba među osam najboljih evropskih timova? Reklo bi se da je ovo bio željeni cilj pa i krajnji domet „grobara“ i da su konkurenti mnogo bolji, skuplji iskusniji od našeg tima. Međutim, nasuprot objektivne procjene koja Partizan timski i igrački gura u drugi plan, imamo jedan srpski fenomen „narodnog heroja“ oličen u Željku Obradoviću koji, bar za sada, priča jednu vrlo bajkovitu priču. A bajke – znaju da daju krila autsajderima.
Obradović je trener sa 20 ostvarenih final-four dostignuća. Uz to „najteofejniji evropski trener“. I, dok druge njegove kolege voze super-sonične mlaznjake viskobudžetnih ekipa iz evropskih metropola, on se vratio u rodni sokak i za prastarim košarkaškim brendom, družinom koja je do juče brinula o završnici ABA lige, grabi ka samoj završnici. Uz njega se iskristalisala opasna takmičarska ekipa sa dosta stranih legionara i domaćim momcima koji sanjaju svoje najljepše snove.
Real je već pobjeđen u ovoj sezoni. I ovdje i u Madridu dato mu je preko 200 koševa, što obećava efikasnu košarku u narednom razigravanju. Obradović zna kako se igraju ti dueli, a zna i osjeća koliko bi naredni uspjeh značio cijelom narodu i armiji Partizanovih navijača. ŽOC zna da svaka naredna pobjeda obnavlja i podmlađuje naciju i predstavlja pravo duševno proljeće za javnost koja tradicionalno voli košarku.
Ovo je ono kao kada Novak igra za Srbiju, i to ne Dejvis Kup nego baš – olimpijske igre. Ovo je ono kada Mitrović i Vlahović daju golove ali ne u Engleskoj i Italiji nego u dresu orlova. Ovo je ono kada Željko Obradović ide ka još jednoj tituli evropskog klupskog prvaka, ali ne sa grčkim ili turskim milionerskim projektima, nego sa šmekom bezbrojnih beogradskih šampiona…
Pa da uživamo….
Oliver Janković
