Sudeći po fotografijama pojedinih učesnika nedavnog prajda u Beogradu razuman čovjek postavio bi pitanje: „Pa da li se i gejevi stide tih utvara?“
Zaista, da li postoji smisleno čeljade, bez obzira na njegov rod, pol, političko, nacionalno, vjersko ili bilo kakvo opredjeljenje, čije oči nijesu ostale trajno kontaminirane prizorom stvorenja s brčićima i crvenom beretkom, koji jednom rukom drži transparent, kao jedinu vertikalu svog smisla, a drugom zadiže svoju krpicu kako bi pokazao svoju obnaženu zadnjicu, reklamirajući, valjda, horizontalnu suštinu svog postojanja?
Svedena čak i na nivo uličnog performansa, groteska kao stilski postupak pruža intenciju nekog višeg smisla. Međutim, u slučaju stvora s crvenom beretkom, brčićima i obnaženom zadnjicom, i njemu sličnih kostimoida, svi pojmovi iz domena estetike ostaju neupotrebljivi.
Stoga bih predložio novu riječ „prajder“, u značenju: „čovjekoliki kostim koji šeta na LGBT prajdovima, programiran da promoviše dijabolične potencije ljudske vrste“.
Kultura karnevala ima svoju dugu tradiciju, još iz predhrišćanskih vremena. Međutim, za razliku od svih karnevalskih svečanosti u kojima je i najgluplji učesnik morao znati da su to dani posebne dionizijske razuzdanosti, da maske moraju tačno na vrijeme pasti, današnja kultura prajda okrenula je smisao nekoliko puta naglavačke.
Naime, slavni teoretičar Mihail Bahtin definisao je karnevalizaciju kao izokretanje svijeta (smisla) naglavčke. No, imajuću u vidu današnje LGBT ulične performanse, čini se da se kultura karnevala toliko puta zarotirala da je ukinula smisao maske, te danas doslovce gledamo ljudska bića svedena na smisao kostima. I nikud dalje od toga.
Pa šta je to, da li se biće apsolutno identifikuje sa svojim kostimom, jer ne može, zapravo, da se sretne sa sobom, licem u lice, brkom u brk!? Ko zna? Zemlja se ipak okreće; izgleda malo brže no inače. Popustila osovina…
Milovan Urvan
