Koristeći tradicionalnu crnogorsku vezanost za Petrovdan kao dan velikog narodnog okupljanja na Cetinju, italijanske okupacione snage su odredile baš taj datum 1941. za proglašenje tobož nezavisne, tobož kraljevine Crne Gore. Sjutradan je buknuo Trinestojulski ustanak koji je bio otpor prema takvom istorijskom i političkom aranžmanu.
Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
Ono što bih pažnji čitalaca preporučio jeste fakat da je ovo kvinslinško sabranje po prvi put u istoriji zvanično dovelo u pitanje odluke Podgoričke skupštine iz 1918.
Jeste da su brojne odluke Podgoričke skupštine faktički poništene revolucionarnim zakonima iz 1945., ali ni partizanskim vlastima nije palo na pamet da se frontalno obračunavaju sa integralističkim povodom, smislom i imenom ovog događaja iz 1918. Toga se sjetio tek Milo Đukanović 2018. i time, očigledno počeo da potpisuje svoj politički testament pred svoje političko upokojenje.
Jer, kao što su Crnogorci odbacili ono poništenje Podgoričke skupštine iz 1941. ustankom o čije se autorstvo otimaju ovdašnji komunisti i monarhisti, tako su i cio vijek kasnije, odbacili Đukanovićevu reviziju istorije, i njegovo prizivanje aveti prošlosti.
Do čitanja u narednom broju.
