Postoje mnogi bogotražitelji u svijetu, tragajući za izvornim hrišćanstvom. Možda je nama najpoznatiji primjer otac Serafim Rouz, koji je u potrazi za Smislom,tj. Hristom, promijenio mnoge religije, filozofske sisteme, subkulture. Sličan primjer je i Klaus Kenet, autor knjige Kroz njive gladi do hleba života. Ili Sundar Sing u Indiji. Ovakvih primjera bilo je mnogo. I nije samo karakteristično za savremeno doba, nego se javlja sa samom pojavom hrišćanstva, koja je jedina istinska prava revolucija. . .
Slično navedenim ljudima je primjer i oca Gavrila Patačija. Mađar po narodnosti, rođen 1932. godine, kao Georgije. Od djetinstva biva zainteresovan za religiju, iako potiče iz ne baš vjerujuće porodice. Tako da sa šest godina se igra sa drugarima sveštenika. Sa šesnaest donosi odluku da postane rimokatolički sveštenik, neženja. Ovo nailazi na neodobravanje njegove majke, koja ga nagovara da upiše ruski jezik. Savjet majke imaće odlučujuću ulogu u njegovom životu. Šetajući ulicama Budima, ulazi u Pravoslavnu Crkvu, koja je pripadala Rusima. Ovo je bila neka drugačija Rusija od one ateističke, koje su poznavali njegovi sunarodnici. Mađarska je inače pripadala u tom periodu tzv. Varšavskom paktu. Posebno mu se svidelo polifono pojanje, koje ga je podsećalo na angelsko, kao i jednostavnost vjernika. Počeo je češće da dolazi u Pravoslavnu Crkvu, iako je bio rimokatolik. Čak je i za vrijeme molitve u katoličkoj crkvi pravio metanije,tj. poklone do zemlje, za razliku od katoličkog običaja klečenja. Mada, ovo je radio kad ga niko nije gledao. Upisuje bogosloviju, koja je bila pod jezuitima. Posle nekog vremena postaje katolički sveštenik vizantijskog obreda. Sve više se interesuje za pravoslavlje. Obradovao se kad je Vatikanski koncil šezdesetih godina donio odluku o približavanju pravoslavnima.
Prelomni momenat kod Georgija se dogodio kad je upoznao mladog bogoslova srpskoga porijekla Branka Savića, kao i oca Kirila Dragomirovića. Branko će se posle zamonašiti dobivši ime Antonije. Oni su bili strogi, nijesu mu snishodili, rekavši mu jasno da ako želi da pripada pravoj vizantijskoj tradiciji treba da pređe u Pravoslavnu Crkvu. Ubrzo se to i dogodilo. Napisao je pismo nadležnom biskupu, gdje mu saopštava svoju odluku. Dvije godine nakon prelaska, biva zamonašen za rasofornog monaha dobivši ime Gavrilo. Otac Gavrilo predstavlja jedinstven primjer hrabrosti i smelosti potrage za izvorima hrišćanstva, što u njegovom slučaju nije bilo nimalo lako.
Jedna od čuvenih pouka oca Gavrila jeste “nije se igrati sa vječnošću“. . .
Miloš Lalatović
