U izdanju Izdavačko-informativne ustanove Mitropolije crnogorsko-primorske „Svetigora”, izašla je iz štampe knjiga Mornaru ima ko da piše – izbor iz višedecenijske prepiske kapetana duge plovidbe Zorana M. Martinovića, dostojnog unuka Sveštenomučenika Joanikija, mitropolita crnogorsko-primorskog.
U ovoj knjizi kao korespondenti su se našle mnoge zanimljive, pa i znamenite ličnosti XX vijeka, među njima i Branko Ćopić, Leso Ivanović, Dragan Radulović, Niko Martinović, Žarko Laušević, Mihailo Đukanović… Tu su naravno i pisma njegove supruge Snežane, ćerke Marije, niza rođaka i prijatelja…
Međutim, iz svih tih pisama izdvajaju se ona koja mu je pisala majka, Marija Martinović, rođena Lipovac, ćerka Sv. mitropolita Joanikija. Pisana sa velikom pažnjom i toplinom, iz kojih zrači istinska, izgraditeljna i oslobađajuća majčinska ljubav, ova pisma u isto vrijeme izobiluju pravom mudrošću, životnim i istorijskim istinama. Pisma Marije Martinović (kao i ona koja o njoj govore) oslikavaju jednu cjelovitu ličnost, jakog i doslednog karaktera, ali u isto vrijeme i tananu dušu koja u učmalosti i jednoumlju cetinjske kotline (o kojima i sama u par navrata piše) duboko diše samo u svom svijetu, misaonom i lirskom, bogatom pravim vrijednostima i pravim ljudima.
Na polju izdavačke djelatnosti naše Crkve knjiga Mornaru ima ko da piše predstavlja pravo osvježenje, kako zbog rijetkosti epistolarne književnosti u crkvenom izdavaštvu, tako i zbog samog sadržaja – raznolikih pisama koja, svako na svoj način, zrače snagom autentičnog svjedočanstva jednog zanimljivog i bogatog života, ali i jednog vremena.
