U nastavku naše analize, desnog radikalizma DPS-a , zapažamo pojavu „neviđene kombinacije” savršene propagande i propagandnih sredstava, sa nerealnošću ciljeva koji se pri tom slijede. Ovo su parametri desnog radikalizma koje su uočili teoretičari politike na Zapadu. Prešlo bi opseg ovog rada ako bismo se upuštali u primjere propagande državnih i partijskih medija u Crnoj Gori, dok su oni bili pod vođstvom DPS ideologa, i ako bismo pokušali da pokažemo kako se filosofska teorija perfektno uklapa u opis njihovog rada.
Možda bi najbolji primjer ove teze bio osvrt na medijsku propagandu koju je DPS pokrenuo na temu prizivanja „autokefalnosti Crkve u Crnoj Gori”. Ta tema, po Ustavu CG, nikako ne spada u domen angažovanja svetovne politike, niti su partijski činovnici i komunistički istoričari kompetentni da se takvom temom valjano bave. Konačno, na horizontu mogućih društveno-političkih zbivanja, nije vidljiv nikakav ishod koji bi, unutar normalnog crkvenog poretka, doveo do osamostaljenja Crkve u Crnoj Gori. Naprotiv, cio pravoslavni svijet, pa i međusobno zavađene crkvene adrese Moskve i Carigrada, apsolutno su saglasne oko pitanja nedjeljivosti SPC. Ubjedljiva većina pravoslavnih građana u Crnoj Gori, i cjelokupno sveštentsvo protive se takvim inicijativama. Naročito se kao anti-crkvena prepoznaje propaganda o „autokefalnosti” koja se zasniva na izrazitom nacionalističkom anti-srpskom motivu.
Pa ipak, uprkos svim tim nerealnostima i sukobu sa činjenicima, državna, politička propaganda DPS se raznovrsno i uporno bavila crkvenim pitanjem. Uprkos činjenici da je SPC u svim anketama ona institucija koja zavrjeđuje naveće povjerenje građana Crne Gore, medijska propaganda režima koji je smijenjen, i prije a naročito poslije te smjene, ružno govori o toj Crkvi, ne birajući teme (omalovažavanje obreda, ponižavanje crkvenih poglavara i sveštenstva, uskraćivanje prava na javnu riječ) i ne birajući sredstva (plakati, grafiti, tv emisije, radio, portali, govor mržnje na društvenim mrežama). Dakle, kao što rekosmo: „neviđena kombinacija” načina propagande i nerealnosti ciljeva koje je ta ista propaganda postavila.
Nadalje, bitna komponenta filosofske analize „desnog radikalizma” je „autoritarna ličnost” vođe i očigledan „manipulativni tip” psihološkog profila lidera te radikalne ideologije. Da budemo slikoviti a da ne odstupimo mnogo od prethodnog primjera, navešćemo samo koliko je različitih i međusobno suprotstavljenih stavova o Crkvi imao lider DPS, i sadašnji (još uvijek) predsjednik države, Milo Đukanović. Sa jedne strane, tokom 30 godina njegove vladavine, Crkva o kojoj govorimo je uvjek jedna i ista: SPC sa svojim mitropolitom u Crnoj Gori, dr Amfilohijem Radovićem, koji upravo personalizuje nepromjenjivost crkvenog stava i odnosa prema državi i identitetskim pitanjima. Sa druge strane, Đukanović je izgradio kult autoritarnog vođe, čiji lični stav i iskaz opredjeljuje i odnos značajnog dijela kolektiviteta. On, takav, imao je fazu komunističkog agnosticizma i iz njega proističuće nezainteresovanosti za crkvena pitanja; pa potom smo vidjeli etapu vrlo bliske saradnje sa Crkvom i uzimanja učešća u crkvenim obredima (iako je bio i ostao nekršten), da bi na kraju on manifestovao netrpeljiv odnos prema toj istoj Crkvi, i najavu da će joj oduzeti imovinu, što ga je koštalo gubitka vlasti. Pažljivim analitičarima je odmah bilo jasno da su sve tri faze bile izraz upravo njegove autoritarnosti i manipulativnosti, jer je od početka do kraja ostao deklarisani ateista, koji ne vjeruje u važnost uloge Crkve u društvu.
Milija Todorović
