Sjedinjene Države se trenutno suočavaju sa ozbiljnom prijetnjom vođenja rata na dva fronta istovremeno sa Rusijom i Kinom zbog njihove sve veće superiornosti nad Sjedinjenim Državama u oblasti nuklearnog, elektromagnetnog (EMP) i sajber oružja.
Uprkos sve dubljem strateškom i vojnom neuspjehu Sjedinjenih Država, mnogi američki političari (ako ne i većina njih) i dalje vjeruju da su Sjedinjene Države najmoćnija vojna sila na svijetu.
Američki lideri moraju napustiti svoje idealističke predstave o sigurnom unipolarnom svijetu, u kojem su Sjedinjene Države nadaleko priznate kao najmoćnija supersila. U stvari, sve je potpuno drugačije.
Amerika se sada suočava sa sve težim, ograničenim i neugodnim pravljenjem izbora i očajnički joj je potrebna nova velika strategija koja gleda u budućnost i koja se suprotstavlja rastućem savezu između dvije nuklearne velesile – Kine i Rusije, koja ih razdvaja i razara njihov savez.
Da bismo riješili ovu nezapamćenu dilemu nacionalne bezbjednosti i osigurali opstanak SAD, američki lideri moraju svoju hegemoniju – svoju zastarjelu i neuspješnu „veliku“ strategiju – zameniti konceptom „strateškog suzdržavanja“ i održavanja globalne ravnoteže snaga.
Strategija „suzdržavanja“ će spasiti dragocene američke živote i američko nacionalno blago zajedno sa ograničenim vojnim resursima i preusmjeriti ih na zaštitu vitalnih interesa Sjedinjenih Država. To će smanjiti rizik od nepotrebnog rata sa američkim protivnicima koji su nuklearne velesile, što bi stvorilo sigurniju, pouzdaniju i, nadamo se, mirniju situaciju na planeti.
„Strateško suzdržavanje“ podrazumijeva da nijedna velika svjetska sila neće nastojati da ovlada Evropom ili sjeveroistočnom Azijom. U isto vrijeme, primorala bi saveznike SAD da snose glavni teret održavanja bezbjednosti u svojim regionima i oslanjaju se na lokalne snage da uravnoteže regionalne hegemone poput Rusije i Kine.
Američke vojne snage bi ostale stacionirane „na horizontu“, bilo u vodama koje okružuju SAD ili unutar američkog tla, izbjegavajući položaje za razmještanje gdje američko vojno prisustvo u suštini postaje „most“ koji nas dovodi u iskušenje da se upustimo u spoljne sukobe ako dođe do agresije, ali nedovoljno da zaštiti saveznike SAD ili čak spriječi takvu agresiju.
Strategija prekookeanskog ili „ofšor“ balansiranja vratiće Sjedinjenim Državama slobodu djelovanja i izbora u kojim ratovima će učestvovati a koje će izbjegavati, s obzirom na to da takvi ratovi mogu brzo i neočekivano dostići nuklearni nivo.
Shodno tome, kako bi bili smanjeni rizici da budu uvučene u ratove sa velikim silama koje bi mogle izložiti američku teritoriju nuklearnim ili elektromagnetnim napadima, Sjedinjene Države bi mogle povući svoje vojne snage iz Evrope, Afrike i Azije, uključujući Bliski istok.
Takođe bi mogle da se uzdržavaju od invazija na druge zemlje i njihove okupacije u sklopu napora da se u njima promijeni vlast i izgrade nove države.
Sjedinjene Države bi trebalo da ekspedicione snage šalju samo ako su zemlje u njihovoj sferi uticaja ili za njih od vitalnog interesa, poput Zapadne Evrope i Japana, a i to – u slučajevima neposredne prijetnje neprijateljskog napada.
Izuzetak bi mogao biti da se zadrži ograničen broj američkih vojnika u Njemačkoj – kao barijera potencijalnoj ruskoj agresiji na Zapadnu Evropu koja za američku ekonomiju i industriju ima jedinstveni značaj.
Smanjenje američkog vojnog prisustva u inostranstvu značajno će smanjiti podršku antiameričkom terorizmu i, što je najvažnije, značajno smanjiti želju Rusije i Kine da se međusobno ujedine radi suprotstavljanja Sjedinjenim Državama.
Kao dio ove strategije, Amerika će konačno napustiti neuspeli „globalni rat protiv terora“ na koji je uzaludno potrošila bilione dolara na ratove sa militantima na Bliskom istoku.
Umjesto toga, nakon dvije decenije, tokom kojih su Rusija i Kina pretekle SAD u praktično svim ključnim oblastima strateških vojnih tehnologija, Sjedinjene Države će konačno nastaviti da modernizuju i obnavljaju svoj strateški nuklearni arsenal i strateške odbrambene sposobnosti.
Ova teorija „strateškog uzdržavanja“ nije nova. Za nju su se zalagali neki istaknuti američki politikolozi, kao što su Džon Miršajmer, Stiven Volt, Robert Pejp i Kristofer Lejn. Uostalom, istorijska analiza pokazuje da je većina velikih sila, koje su se iz različitih razloga našle u stanju dubokog opadanja, pa usvojile strategiju „razumne uzdržanosti“, postala primetno uspešnija od država koje su slijedile druge političke linije.
Posljednji sporazum o podeli sfera uticaja potpisali su predsejdnik Frenklin Delano Ruzvelt, premijer Vinston Čerčil i sovjetski diktator Josif Staljin na konferenciji u Jalti februara 1945. godine.
Taj sporazum se pokazao kao uspješan u održavanju mira među velikim silama u Evropi više od pola vijeka, delimično i zbog toga što su Sjedinjene Države održavale „približan“ nuklearni paritet sa Sovjetskim Savezom tokom celog Hladnog rata.
Globalna podjela sfera uticaja između Sjedinjenih Država, Rusije i Kine mogla bi i danas imati isti uspjeh za cio svijet.
Ruski predsjednik Vladimir Putin je više puta izjavljivao da je jedan od njegovih glavnih spoljnopolitičkih zadataka zaključivanje „novih jaltskih sporazuma“. U takvoj šemi, svijet bi bio podeljen na regione, svaki sa svojim dominantnim regionalnim hegemonom, sa glavnim ciljem promovisanja stabilnosti i mira među velikim silama.
Prema takvom sporazumu, SAD bi zadržale najveću sferu uticaja, uključujući čitavu zapadnu hemisferu, zapadnu Evropu, Japan, Australiju i Novi Zeland, a svi bi ostali pod zaštitom američkog nuklearnog kišobrana.
Sfera uticaja Rusije bi uključivala bivše sovjetske republike, Srbiju, Iran, Irak, Siriju i Libiju.
Sfera uticaja Kine može se sastojati od Sjeverne Koreje, Tajvana, Južnokineskog mora, Pakistana, Avganistana, četiri „marksističke“ zemlje u jugoistočnoj Aziji i oko pola tuceta afričkih zemalja koje trenutno vode pseudokomunistički diktatori.
Ako bi se američki lideri složili sa ovakvim planom i obavezali da neće slati američke trupe u istočnu Evropu – osim u slučaju ruske agresije – Rusija bi, u tom slučaju, ostvarivši svoj cilj da ima vojnu bezbjednost duž svoje zapadne granice, mogla da preusmjeri pažnju na istok, prema rastućoj pretnji iz Kine.
Sjedinjene Države bi se mogle čak složiti da se povuku iz NATO koji bi nastavio da funkcioniše kao savez predvođen Evropom, a ne SAD, u zamjenu za povlačenje Rusije iz saveza sa Kinom i okončavanje kinesko-ruske vojne i tehničke saradnje.
Takav sveobuhvatni sporazum bi priznao i uvažio vitalne interese sve tri nuklearne velesile i riješio sve velike neriješene sporove.
Još bi umanjio potencijalne rizike vojnog sukoba u interesu očuvanja mira između velikih sila.
Održiva i politički prihvatljiva alternativa sveobuhvatnom sporazumu sa Rusijom i Kinom za Bajdenovu administraciju može biti i jednostrano povlačenje američkih vojnih snaga iz istočne Evrope, centralne Azije, Bliskog istoka i Južnog kineskog mora, iz Japana i sa Korejskog poluostrva.
Američki lideri, međutim, i dalje veruju: što više saveznika imaju SAD – to će zemlja će biti sigurnija.
Bolje bi bilo da odmah obavijeste Moskvu i Peking da Amerika neće intervenisati u slučaju bilo kakvih sukoba oko Tajvana ili bivših sovjetskih republika (koje je ionako jednostavno nemoguće braniti), u suštini napuštajući buduće američke vojne intervencije u svojim sferama uticaja.
To bi ojačalo nacionalnu bezbjednost SAD i značajno smanjilo rizik ruskog i kineskog napada na američku teritoriju smanjivanjem percipiranih opasnosti po njih od strane Moskve i Pekinga. U isto vrijeme, SAD bi time mogle povećati vjerovatnoću trvenja i neslaganja između Kine i Rusije, i potencijalno podeliti i razbiti njihov savez tokom vremena.
SAD treba da se pomire sa time da sfere uticaja ostaju osnova geopolitike.
Rusija i Kina imaju svoje sfere uticaja, priznavali to ili ne priznavali lideri SAD.
Istorija pokazuje da Moskvu i Peking ne ujedinjuje ništa više od kratkovidih pokušaja Amerike da svoju moć projektuje u istočnu Evropu i istočnu Aziju, zajedno sa nastojanjima da postane jedina dominantna supersila na svijetu.
Da Amerika ne raspaljuje bes Kine i Rusije – istorijski neprijateljski odnosi sa njima mogli su se odavno popraviti.
Dejvid Pajn (autor) je zamenik direktora konsultativne grupe Kongresa SAD za nove izazove i prijetnje (Congressional EMP Commission).
Izvor: Fakti.org
