Piše: Miloš Lalatović
Jedan od naših savremenika, koji je duhovno i intelektualno oblikovao generaciju poslednjih vremena ili djecu apokalipse, jeste Vladeta Jerotić. Ovih dana, tačnije 4 Septembra navršilo se sedam godina od njegove smrti.
Vladeta Jerotić, po profesiji ljekar, neuropsihijatar, ali bio je mnogo više. Veliki poznavaoc književnosti, filosofije, religije, sociologije, biologije, lingvistike. To je samo dio njegovog opusa, koje je poznavao do tančina.
Jedno vrijeme živio je u Švajcarskoj i Zapadnoj Evropi, opisuje to vrijeme kao prijatno, sticajući nova znanja, i posebno upoznajući se sa djelom oca današnje psihijatrije i psihologije Karla Gustava Junga. A, Jung je upravo poticao iz Švajcarske. Prvi prevodi njegovih knjiga na našim prostorima, kao i recenzija istih su poticali iz pera Vladete Jerotića.
Vladeta Jerotić : Da li je težnja ka usavršavanju urođena čoveku?
Interesantno, da su prvi školski dani ovog vodećeg balkanskog intelektualca išli dosta teško, nije se naročito isticao u tom predratnom krutom školskom sistemu. Dječak sa kačketom na glavi karakterističnom za to vrijeme. To je bilo vrijeme i kad su odrastali i drugi beogradski intelektualci iz čuvenih porodica poput Bogdana Bogdanovića, Radomira Konstantinovića i Bore Ćosića. Zanimljivo za ovaj period jeste da se Beograd odlikovao evropskim manirima pod uticajem nekadašnje Habzburške monarhije, i u kojem je pred Drugi svjetski rat, živio veliki broj Jevreja. I sam Vladeta Jerotić, kao i ostali navedeni intelektualci su pominjali u svojim djelima i intervjuima veliki uticaj svojih jevrejskih drugova, njihovih porodica, koje je rat odveo neznano kuda, a pretpostavljalo se, nažalost.
Doktor i profesor Vladeta Jerotić, obilazio je gotovo sve manastire u okviru Srpske Pravoslavne Crkve, osim toga i one na Svetoj Gori, na kojoj se jedan put bio izgubio, kao i na drugim mjestima i državama. Poznavao je mnoge duhovnike, već sredinom osamdesetih je pisao o Starcu Tadeju, kao prosvećenom monahu i duhovniku.
Zadnjih godina svoga života bio je redovni gost, bolje reći domaćin, čuvene emisije, koja se bavila temom duhovnosti “ Agape“, a koju je vodio Aleksandar Gajšek. U njoj je govorio na različite teme, na miran način sučeljavao mišljenja sa gostima iz različitih intelektualnih, filozofskih, duhovnih i naučnih sfera. Negdje je književnik Matija Bećković rekao, da ,,ko je odgledao većinu emisija “Agape“, može se smatrati fakultetski obrazovanim čovjekom“. A Jerotić je gostovao u bar osamdeset odsto svih emisija za svoga života, a to je negdje period od trinaest godina, od 2005.godine kada se prva emisija emitovala sa blaženopočivšim Patrijarhom Pavlom, do 2018, kada se upokojio.
Održao je i veliki broj predavanja na razne teme, ali uglavnom se najviše držao duhovnosti. Ova predavanja su se organizovala najčešće pod okriljem Crkve. Čitav svoj život je bio religiozan, čak, znao je da kaže da mu žao što nije imao određene ateističke faze. Bio je neobično tolerantan prema svakome, ma kojoj vjeroispovijesti , uvjerenju ili životnom stilu pripadao. Zbog toga je često bio na meti kritika od pojedinih duhovnika, ali i vjernika.
Jedan od njegovih studenata na Bogoslovskom fakultetu je bio sadašnji Patrijarh Porfirije, koji mu je po duhu bio blizak. Na dan njegove sahrane opijelo mu je održao blaženopočivši Patrijarh Irinej, održavši veličanstveni govor, koji je bio istinit, ne samo priča radi priče.
