Пише: Милорад Дурутовић
Како је необична друштвена клима у Црној Гори. Тродеценијски режим Мила Ђукановића постао је генерацијска реалност, па након његовог слабљења све дјелује конфузно. Ђукановић је владао тако што је дуго анестезирао друштво, сводећи политички и јавни живот на црно-бијелу слику стварности. Данас, с губитком те енормне концентрације моћи, посматрамо отапање тог ледника. Отуда све изгледа хаотично. Но, тај хаос можемо посматрати и као бујање друштвене вегетације — као повратак живота, различитости и сукоба идеја након дугог периода политичке једноличности. И то је, у основи, добро.
Проблем је, међутим, што су баштовани и даље готово исти, а они у настајању још недорасли врту који је коначно почео да расте. Да парафразирам Волтера: није довољно да врт оживи — ваља га знати и обрађивати. Но, знање је скупо, али је незнање још скупље. Зато и даље гледамо како умјесто разума господари его — старих и нових фанатика.
Дорасло друштво не тражи ни боље ни љепше господаре, већ боља правила. Оно тражи и промјену политичке свијести, јер се досадашња показала деструктивном, производећи фанатике умјесто грађана.
Наша политика и даље подмеће метафизику политици. Умјесто да буде умјетност уређивања заједничког живота, она тежи да се представи као непрестани сукоб апсолутног добра и зла. Тиме успијева да политичке противнике претвара у непријатеље, личности уздиже изнад институција, а лојалност вреднује више од компетенције. Тако се, можда, и лакше влада и лакше опонира властима, али се тако извјесније разара друштвена заједница.
Фанатик не вјерује у институције; он признаје само вођу или непријатеља, а по свему судећи, ни отапање ледника не мијења ту логику.
Извор: Фејсбук
