Proslava Crvene komune se predstavlja danas kao neviđen civilizacijski, proevropski čin, iako to odavno nije. Crvena komuna je spomen na pobjedu Komunističke partije u Petrovcu na prvim višestranačkim izborima održanim u Kraljevini Srba Hrvata i Slovenaca 1920. godine. Današnjim jezikom rečeno, spomen na pobjedu jedne političke partije na lokalnim izborima u jednoj opštini.
Prije par dana ministarka naša evropska sa oduševljenjem prenijela fotografiju sa godišnjice „Crvene komune“ u Petrovcu, na kojoj je KIC Pop-hor izvodio program „Antifašizam bez dileme“, odnosno koncert partizanskih pjesama. Na prvi pogled ništa neobično, ali petrovačka Crvena komuna sa antifašizmom nema ama baš nikakve veze.
Tokom iste sedmice, komisija Ministarstva kulture je odbila zahtjev Opštine Berane za davanje imena ulicama po Divni Veković i Prokopiju Vekoviću, a Ambasada Ukrajine je organizovala prijem povodom Dana nezavisnosti kod spomenika borcima Lješanske nahije. Naizgled nepovezani događaji imaju jednu crtu, a to je monopol na antifašizam koji je i dalje čvrsto u rukama jedne klike koja je izjednačila komunizam sa antifašizmom. Razlog za to je manje ideološki, a najviše sebičan, jer politikom komunističkog antifašizma žele da kompromituju sve druge konkurente za vlast u Crnoj Gori predstavljajući ih automatski fašistima, zadržavajući ze sebe ničim zaslužene, a naslijeđene privilegije.
Tako se proslava Crvene komune predstavlja danas kao neviđen civilizacijski, proevropski čin, iako to odavno nije. Crvena komuna je spomen na pobjedu Komunističke partije u Petrovcu na prvim višestranačkim izborima održanim u Kraljevini Srba Hrvata i Slovenaca 1920. godine. Današnjim jezikom rečeno, spomen na pobjedu jedne političke partije na lokalnim izborima u jednoj opštini.
Proslava godišnjice. I to je svakako imalo smisla dok smo živjeli u društvu u kome je vladala ta jedna partija koja nije dozvoljavala konkurenciju. Međutim, prosljavljanje praznika DPS kao opštinskog jubileja (DPS je zvanični nasljednik Saveza komunista) u višestranačkom društvu stvarno nema smisla. Još više para oči kada se to dešava u opštini u kojoj je DPS opozicija. Ne mislim da taj jubilej treba zabraniti, ali mu treba dati smisao. A smisao bi bio kada bi iza te proslave stajali DPS, SDP i SD kao nasljednici i navodni nosioci socijalističkih ideja. Smisao bi postojao kada bi iza proslave stajao današnji izborni rezultat u Petrovcu i u kada bi i potomci hvalili svoje pretke zbog komunističkih ideja koje oni i danas zastupaju. No, Petrovac danas ne liči na socijalističko ljetovalište. Stvarno bi bilo interesantno kada bi funkcioneri SDP govorili o tim prvim komunistima koji su napredne ideje donijeli vraćajući se sa Solunskog fronta, kada bi junoše DPS govorili o neprolaznim idealima socijalne pravde, radničkim pravima ili kad bi neki SD-ovac hvalio petrovačke komuniste, te zaklete antirojaliste, jer su učestvovali na izborima organizovanim od strane Kraljevine SHS u istoj godini kada su se na 30 km na oružje podigli pobornici druge krune i bez ikakve želje da sa njima ostvare komunikaciju.
Da nam priča ocvali pionir kako su tadašnji komunisti smatrali da je klasna revolucija mnogo bitnija i od Države i primitivnog sukoba pristalica dvije kraljevske kuće. Imalo bi to i veze sa antifašizmom da nije bar jedne sitnice, a to je da se taj Kralj, osim sa komunistima, direktno suočavao i sa fašistima koji su mu uzimali Rijeku, a od čijeg metka je kasnije i pao, kao prva žrtva fašizma kod nas. Ovako, kič-pop promocijom Crvene komune kao događaja od nacionalnog značaja, samo se ostavljaju otvorena vrata odlazećim strukturama i nastavlja se iluzija o jednom dobrom sistemu koji je, eto, propao zbog par popova.
U vrijeme dok se po Ukrajini i njenom zapadnom komšiluku ruše spomenici borcima Crvene armije koji su dali živote za slobodu tih krajeva, ambasada te iste Ukrajine je u perverznom performansu organizovala prijem povodom dana svoje nezavisnosti na spomeniku borcima iz Lješanske nahije. Na kostima istih onih boraca koji su se borili rame uz rame sa Crvenom armijom. Isti režim koji bi Kanin spomenik predao pepelu da se kojim slučajem nalazi u njihovoj zemlji, u Crnoj Gori ga koristi bez ikakve moralne zadrške. Da stvar bude gora, skup na kome je govorio i predsjednik Crne Gore je praćen povicima „slava Ukrajini“, ozlgolašenim pozdravom koji je „slavu“ stekao na Hitlerovim tenkovima u redovima vojske poražene u Drugom svjetskom ratu. Ali ako potomci stradalih Lješnjana nemaju ništa protiv, ko sam ja da im sudim.
Sramota je svakako na strani onoga koji je dozvolio taj skup. U duhu evropskim integracija, o kojima stalno pričamo interesantno bi bilo i kad bi se u Skupštini Crne Gore proevropske stranke predložile da usvoji evropske rezolucije o osudi totalitarnih režima. Otvaranjem takve diskusije konačno bi se ogolili sadašnji monopolisti antifašizma, jer Evropa ne bi bila na njihovoj strani. Otkrili bi se i pravi razlozi grčevite odbrane „antifašizma“, a to je uvijek i samo očuvanje ličnih privilegija i pozicija. Nikako kolektivnih, što je bila ideja originalnih komunista.
Nebojša Babović
