Često se u našim krajevima čuje, da kod nas nema mnogo horor filmova, ali ono što imamo ledi krv u žilama. Na tome možemo da zahvalimo najprije reditelju Đorđu Kadijeviću.
Kadijević je karijeru započeo snimajući filmove o četnicima sa ideološko neutralne strane u tvrdo vrijeme jugoslovenskog komunizma. Da bi mogao da nastavi da snima u datim okolnostima morao je da prekine takvu praksu. Počeo je da snima filmove sa elementima horora i horore inspirisane narodnom tradicijom. Neki od prvih takvih filmova su Štićenik i Leptirica iz 1973. godine, interesantno u isto vrijeme kad je nastao i čuveni horor film Egzorcist. “Leptirica“ je rađena po pripovijetci Milovana Glišića “Devedeset godina poslije“. Iako su tehnični uslovi u filmu loši, on i posle pedeset godina od nastanka je aktuelan i budi jezu. Kad je jedan inostrani filmadžija pogledao “Leptiricu“ prije par godina, ostao je zatečen jezom koju film izaziva. A radi se o čovjeku stručnjaku za horore i koji je pogledao ogroman broj filmova ovoga žanra iz različitih dijelova svijeta.
Drugi, po meni još strašniji Kadijevićev film jeste “Sveto mesto“, rađen po Gogoljevoj pripovijetci Vij, ali prilagođen uslovima ovoga područja. Glavni junaci ovoga filma su Dragan Jovanović, Branka Puić i Aleksandar Berček. Muziku za film je komponovao Lazar Ristovski. Iako smo navikli da gledamo Jovanovića u komičnim ulogama ovdje je pitanju nešto sasvim drugo.
Pored toga što glumi dobrodušnog bogoslova, na putu sa vašara sa svoja dva druga, takođe bogoslova, pri susretu sa lijepom djevojkom u njenim kočijama, počinje njegov košmar. Djevojku glumi Branka Puić. Susret počinje kao slučajno bez riječi sa određenim erotskim efektima, ljubav na prvi pogled, ali koja budi jezu. Iza lijepe djevojke krije se vještica, koja ugnjetava svoje potčinjene. Ovdje kao da dolazi do izražaja i određeni socijalni moment. Bogata kćer feudalca vještica, kojoj nije dovoljno što fizički maltretira poslugu nego to čini i na ezoterijskom nivou. Slično kao što bi narod rekao“ hoće i dušu da uzme“. Pored horora Đorđe Kadijević je autor i istorijskih ostvarenja poput “ Vuka Karadžića“ za koji je dobio prestižnu inostranu nagradu i “Miloša Obrenovića“. Kadijević je jedinstveni reditelj koji je u jugoslovenskoj kinematografiji ostavio veliki trag kao nezavisan reditelj i od filmova o narodno-oslobodilačkoj borbi, tzv crvenog talasa i od onih koji život u komunističkoj državi predstavljaju i sa značajnim manama, tzv. crnog talasa.
Miloš Lalatović
