Piše: Vojin Grubač
Poslije potpune predaje Kosmeta Prištini, na najnedostojniji mogući način: da su kosmetski Srbi izgubili sve što su imali do njegovog dolaska na vlast 2012. godine, a prije svega pravo na miran i dostojan život, prvi činovnik Srbije traži neke nove ideološke modele koje će predložiti lojalnim i nelojanim Srbima dok ih uvjereno vodi u provaliju. Naravno, kao priznati vrhunski sijač magle.Tako je, nedavno, „otvoreno govorio“ o nekim novim idejama koje „neki žele da proguraju“. Koji neki?
To je objasnio tako što je rekao da „nam sad ulaze stranci agenturno preko svojih agenata, lažnih patriota, nacionalista i svih drugih u priče o policentričnom srpstvu, decentralizovanom srpstvu, konfederalnom srpstvu i svemu drugome“i nastavio: „Dakle, biće zanimljivo, biće nešto drugačije, biće pomalo idejno ideološki, ali u smislu budućnosti Srbije, njenog napretka i srpstva u celini malo drugačije obojeno. Sačekajte samo još četrdeset osam sati do tada je ostalo…“
Sačekaćemo tih četrdeset osam sati, a do tada… Policentrično srpstvo podmeću agenture, navodno. Elem, ako je vjerovati predsjedniku Srbije, priču o policentričnom srpstvu nam podmeću strane agenture?
Vojin Grubač: Političko-medijska presija: „dijagnozis vučićitis“
Ona ne proizilazi iz činjenice da cio srpski narod u modernom dobu (zadnjih 500/600 godina) nikada, ali nikada nije živio u jednoj državi koja se zvala Srbija? Ona ne dolazi iz vjekovne muke Srba da se sami bore za svoj opstanak od nemila do nedraga, često u više država i gotovo vijek i po bez patrijarha i Patrijaršije, (baš u vremenu kada se u Evropi revolucionari i pismeni ljudi bore za granice novih nacija)?
Ona dakle, po Vučiću, nije posljedica istine da niti jedan veliki evropski narod danas ne živi u samo jednoj državi, nego svoje istorijske i kulturne temelje ima širom izvan granica svoje matične zemlje? Konačno, ako je vjerovati predsjedniku Srbije (a i njegovim dugogodišnjim partnerima iz DPS-a) Crna Gora nije tradicionalni centar srpstva, po svemu ravan sa Srbijom, bar sa stanovišta knjaza, a potom i kralja Nikole Prvog Petrovića? Da jeste bilo tako, dovoljno je pročitati rane radove istoričara dr Živka Andrijaševića (sada DPS ideologa), odnosno njegov istorijski ogled „Srpstvo u Crnoj Gori“ koji je lako dostupan na linku „Bibioteka Montenegrina“. U tom istorijskom ogledu dr Živko Andrijašević je potvrdio tu tezu i nema šanse da novi radovima to demantuje.
Sve su prilike da prvi činovnik Srbije smatra da je jedini centar srpstva tamo gdje on sjedi, a ostalo su „podmetačine Zapadnih sila“? Sila sa kojima on, naravno, uopšte ne sarađuje, baš kao po pitanju sudbine jednog od drevnih srpskih centara, onog u Prizrenu, kojeg je lagano predao Prištini.
Skaredna izjava činovnika o „pravoslavcima koji nisu Srbi“
Prvom činovniku Srbije srpstvo nije i ne smije biti policentrično, ali mu je policentrična (višesmislena) izjava o razlozima pokretanja litija 2020. godine u Crnoj Gori. Evo naslova te njegove sumanute izjave, koja je osvanula u Kuriru: „CRNA GORA NAS JE ČETIRI PUTA OPTUŽILA ZA GENOCID!“ je nadnaslov, a naslov je: „Vučić: Litije su krenule kada su neki hteli da prave Pravoslavnu crkvu samo da izbrišu ono srpska?
Evo dijela toga teksta koji se odnosi na litije, bez skraćivanja: „Predsednik Srbije Aleksandar Vučić nastavlja posetu Republici Srpskoj i srpskim povratničkim opštinama u Federaciji BiH, a prema planu, predsednik danas obilazi Srbe na Kupreškoj visoravni, Janju i Bugojnu.
– Došlo je do toga da se ljudi izjašnjavaju kao pravoslavci, ali nacionalno nisu Srbi. I mi moramo Republici Srpskoj da budemo zahvalni. Na teritoriji BiH je manje Srba nego u Crnoj Gori, a Crna Gora nas je četiri puta optužila za genocid, priznali su tzv. Kosovo, a Republika Srpska to nikada nije dala. Velika je razlika između onih koji vode ujedinjenu politiku u odnosu na one koji hoće da razbijaju integralističko jezgro srpskog naroda.
Vojin Grubač: „Otpriznavanje“ u funkciji maskiranja predaje Kosmeta
Ne zaboravite da su litije krenule u Crnoj Gori kada su neki hteli da prave Pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori, samo da izbrišu ono srpska. I verujte mi da takve ideje i dalje postoje — rekao je on tokom posete Janjskim otocima.“
Dio izjave „da se ljudi izjašnjavaju kao pravoslavci, ali nacionalno nisu Srbi“ je zaista nevjerovatna jer nema detaljnog pojašnjenja na šta je gospodin mislio. Čekaćemo ga da pojasni.
Litije i optužbe na račun Đeda, najvećeg mitropolita modernog doba
Prvi činovnik Srbije krivca za veliku narodnu pobunu u Crnoj Gori ne vidi u svom dugogodišnjem partneru Milu Đukanoviću, nego u nekom drugom (trećem).
Ako kaže da su litije pokrenute protiv onih koji su htjeli da prave Pravoslavnu crkvu, bez srpskog prefiksa, onda ti, neki, nisu Milo Đukanović i DPS. Sa njih skida optužbe! Jer je u osvit litija Đukanović nedvosmisleno poručio da će da napravi ili obnovi Crnogorsku pravoslavnu crkvu, a onda je u ime toga nametnuo Zakon o otimanju crkvene imovine. To Vučić kao, „ne vidi“!Niti jedne riječi tada nije bilo o Pravoslavnoj crkvi (bez srpskog preznaka) iz ustanonih koji su stvarni krivci i uzročnici pokretanja litija.
Jedini, na koga bi se ova retroaktivna Vučićeva optužba mogla odnositi jeste itropolit Amfilohije, najveći lider pravoslavnog naroda Crne Gore. Otkud ta misao i konstrukcija prvog i jedinog činovnika Srbije?
Vojin Grubač: Trinaesti jul između značaja i ovovremenog konfliktnog teatra
Vjerovatno zato što je u vremenu pred litije upravo mitropolit Amfilohije bio meta beskrupuloznih napada Vučićevih medija i neutemeljenih optužbi za crkveni separatizam. I to baš u ovoj intonaciji: udružio se mitropolit sa Milom, pravi neku „Pravoslavnu crkvu“.
Drugo, jedini za koga se može vezati bilo kakva zvanična radnja koja bi imala veze sa imenom „Pravoslavna crkva u Crnoj Gori“ jeste upravo Amfilohije. Ali to nema veze ni sa litijama, niti sa nepostojećim, perverznim i politički konstruisanim tzv. „crkvenim separatizmom“. Niti je to rađeno protiv jedinstva SPC, jer je to poduhvat iz 2006. godine koji je blagoslovio patrijarh Pavle i tadašnji Sabor SPC.
Zašto? Zato što su ti veliki sveštenoslužitelji vidjeli „zlu priliku“ u Crnoj Gori računajući da će mitropolit Amfilohije i njegova episkopska duhovna braća znati „spasiti što se spasti može“.
Nisu spasili, pobijedili su
Ne samo da su ti veliki episkopi spasili već su pobijedili i to je bila, da budemo precizni: velika pobjeda Srba i Crnogoraca Crne Gore, kojima prvi činovnik Srbije sada traži krivicu ličnih nacionalnih osjećanja, koja su u domenu apsolutnih sloboda, jer je ta pobjeda bila protiv volje njega i nekoga njegovog Mila Đukanovića.
I na kraju, da napravimo enigmu koju treba logički riješiti: da li je ovo predsjednik Srbije nespretan u opisu svog partnera Mila Đukanovića, ili se nespretno i beznadežno obračunava sa mrtvim, blaženopočivšim velikom mitropolitom Amfilohijem, ili se radi o nečem trećem…? A da je dobro za njega, nije nikako dobro.
