Piše: Miloš Lalatović
Jedan od simbola Evrope, pored velelepnih gotičkih, baroknih i vizantijskih katedrala i crkava, umjetničkih djela, crkvenih i klasičnih kompozicija, jeste i jedan instrument, orgulje, koje su te kompozicije u prošlosti najčešće proizvodile, a i danas su značajne ne samo u hrišćanskom bogosluženju, nego i kao umjetnički instrument.
Mocart je orgulje nazivao ,,kraljem instrumenata“. Jedan od najznačajnijih orguljaša u istoriji jeste Johan Sebastijan Bah, a ujedno spada u najveće svjetske kompozitore uopšte. Svi znamo za Bahovu čuvenu orguljašku kompoziciju Tocata, koja se često koristila i u popularnoj kulturi, između ostaloga da bi izazvala i efekat straha, horora ili dramatičnosti u filmovima.
Porijeklo orgulja je jako staro i potiče od određenih kineskih i japanskih instrumenata, a posle toga nastaju panove frule ili hidraulične orgulje( vodeni instrumenti) nastale u staroj Grčkoj i Rimu. Nakon propasti antičkog Rima orgulje se njeguju u Vizantiji. Po Zapadu počinju da se šire ponovo kada je vizantijski car Konstantin Kopronim poklonio jedne orgulje franačkom kralju Pipinu Malom. Za vrijeme franačkih vladara orgulje počinju da ulaze u zapadnohrišćansku crkvenu liturgiju.
Te srednjovjekovne orgulje nijesu bile dovoljno tehnički razvijene. Do petnaestog vijeka orgulje su se rasprostranile po čitavoj srednjoj i zapadnoj Evropi. Počinju tehnički da se usavršavaju, a svoj puni procvat doživljavaju u sedamnaestom vijeku za vrijeme baroka. Tada počinje upotreba orgulja ne samo u crkvenom bogosluženju, nego nastaju čisto instrumentalne kompozicije orgulja. Za ovaj instrument kompozicije su pravili mnogi značajni kompozitori poput već pomenutog Baha, Hendla, Mendelsona, Šumana.
U doba klasicizma orgulje gube dotadašnji značaj, koji vraćaju u doba romantizma. U devetnaestom vijeku dolazi do tehničke prepravke orgulja, pri čemu su one izgubile svoj raniji zvuk. Kao posledica toga oko 1900.godine nastaje takozvani ,,Orguljaški pokret“, koji je zahtijevao da se vrate stare orgulje u upotrebi, što je značajno sve do danas jer su uspjele da ostvare svoj puni tehnički i stilski značaj, i mnogi savremeni kompozitori pišu kompozicije za ovaj instrument. Orgulje danas posjeduju sve ozbiljne koncertne sale.
Orgulje, jedan od velikih kulturnih simbola Evrope, čija je uloga neprocjenjiva u razumijevanju onoga što danas nazivamo ovim kontinentom i uopšte Zapadom.
