Piše: Oliver Janković
U susret predstojećem Mundijalu u Sjevernoj Americi, koji počinje za dva mjeseca, redakcija Žurnala će evocirati sjećanja jednog 50-godišnjaka, na sve prethodne mundijale koje su on i njegovi vršnjaci mogli da zapamte. Počinjemo večeras, od Svjetskog prvenstva igranog u Španiji 1982.g. Prvog na kome je broj učesnika povećan sa dotadašnjih 16, na 24 reprezentacije….
Ljubitelji fudbala sa prostora bivše SFRJ pamtiće ovo takmičenje po ko zna kom po redu fijasku reprezentacije Jugoslavije, koja je na mundijal otišla kao prva u kvalifikacionoj grupi ispred Italije, a kući se vratila eliminisana iz grupe sa Španijom, Sjevernom Irskom i Hondurasom, dok su ti isti Italijani postali prvaci svijeta!
I to kako! Ostaće za fudbalske anale, poput neke zakonitosti koja će se više puta ponoviti kasnije: Italija se „muči“ u grupi, a kada dođe stani-pani, pobjeđuje sve redom. Naravno, to nije ova današnja Italija koja ne bi BiH dala gol u Zenici ni da se igralo tri dana. Ne, Italija iz 1982 je zaštitni znak fudbala i sve njegove neodoljive ljepote. Igra za gol više. Igra trenutnog nadahnuća. Igra u kojoj je moguće, ama baš sve….
Kakav Mundijal !!!
A kakav je to tek bio mundijal! Kažu, najbolji Brazil svih vremena (Sokrates, Ziko, Falkao, Žunior, Eder…); Argentina koja brani titulu iz 1978 sa mladim Maradonom koji tada prvi put nastupa na prvenstvima svijeta; SSSR sa Blohinom, Šengelijom i ostalim zvijezdama dva Dinama (iz Kijeva i Tbilisija) koji tada haraju Evropom; Zapadna Njemačka koja na takmičenje dolazi kao aktuelni prvak Evrope (Rumenige, Hrubeš, Magat, Brigel, Šumaher); Engleska sa zvijezdama Liverpula, Aston Vile i Notingem Foresta – koji su prethodnih 6 godina za redom (od 1976 do 1982) klupski prvaci Evrope; Francuska sa Platinijem, Žiresom, Siksom, Tiganom, Ženginijem… koji će baš na ovom prvenstvu da zablistaju; Poljska sa Bonjekom, Latom, Žmudom, Mlinarčikom…i pedigreom tima koji je na prethodna dva mundijala 1974 i 1978 bio među 8 najboljih …. itd. I niko od njih nije došao do svjetske titule nego Italija iz snova (Tardeli, Kabrini, Antonjoni, Conti, Zof, Širea, i naravno Paolo Rosi koji je bio ne samo najbolji strijelac prvenstva sa ukupno 6 golova, nego je sa tim golovima bio junak posljednje 4 eliminacione utakmice prvenstva, koje su „azure“ vinule do svjetske titule).
I sam tok ovog takmičenja imao je dinamiku prave drame i epske rasplete. U takmičenju po grupama pomenuti sastav Italije je na jedvite jade prošao dalje, uz tri remija (0:0 sa Poljskom, 1:1 sa Peruom i opet 1:1 protiv Kameruna). Gol razlika ih je stavila ispred afričke ekipe koja je osvojila simpatije cijelog svijeta, i kao neporažena, sa samo jednim primljenim golom, i sjajnim golmanom N’Konom, vratila se kući.
Druga afrička ekipa, Alžir je napravila svjetsku senzaciju pobjedivši Njemačku na startu prvenstva sa 2:1, pa potom i Čile sa 3:2, ali je iz daljeg takmičenja izbacila Austrija koja je najprije pobjedila Alžir sa 2:0 i (svi su ubijeđeni) dogovorila sopstveni poraz od Njemačke 0:1, taman toliki da obje ove ekipe odu dalje, a Alžir, poput Kameruna, ponosan ode kući.
U drugim grupama favoriti su prošli dalje, a ekipe poput SFRJ, Mađarske, Čehoslovačke i Škotske (evropski prosjek) su eliminisane. Neka neko potraži na YouTube spektakularne golove iz utakmice Brazil – SSSR 2:1, i biće jasno u kakvoj lijepoj fudbalskoj atmosferi su igrane utakmice ovog Mundijala 82.
Ispadanje bez poraza
Uslijedila je druga faza sa 12 najboljih ekipa raspoređenih u četiri grupe sa po tri protivnika. Model, samo ovdje isproban i nikad više ponovljen. Zašto? Pa zato što su u bar dvije, od te četiri grupe, eliminisane neporažene ekipe. Sovjeti su remizirali sa Poljacima (0:0), a putnika u polufinale je odlučila bolja gol-razlika Poljaka koji su Belgiju pobjedili sa 3:0, dok je SSSR imao pobjedu „samo“ sa 1:0; slično je bilo i u grupi gdje su remizirali Englezi i Njemci (0:0). Rumenige i drugovi su pobjedili Špance 2:1, dok su Englezi sa domaćinom remizirali (0:0)
Čelnici FIFA su shvatili kako je mnogo sportskije da u eliminacionoj fazi ispadne ona ekipa koja doživi poraz, i koju savlada (od nje bude bolji) onaj koji ide dalje. Zato će na svim budućim mundijalima, poslije grupne faze uvjek biti igran nokaut-sistem, iako nosim žal za ovim eksperimentom koji je htio da sačuva dobru ekipu od brzog ispadanja. Ali, očigledno da je taj sistem u tom pogledu bio nemoćan: jer možda jedna od najboljih reprezentacija u istoriji svjetskih prvenstava, Sokratesov i Zikov Brazil, biće eliminisan u ovoj fazi. Nakon što su i oni i Italijani pobjedili Argentinu sa premladim i prenervoznim Maradonom, odlučivao je meč Brazil-Italija u kome je „kariokama“ bio dovoljan i remi za prolazak u polufinale. Ali, baš tog španskog popodneva rodila se legenda fudbalske povjesti: napadač Juventusa Paolo Rosi je dao Brazilu 3 gola, i to svaki put poslije rezultatskog remija. Pri rezultatu 0:0, pa 1:1, i konačno 2:2, Rosi je uvjek našao načina da, nogom ili glavom, matira brazilsku odbranu. Bilo nas je koji smo danima ronili dječačke suze zbog tog ispadanja Brazila!
Poput grupe sa Italijom, i u posljednjoj četvrtfinalnoj grupi, pobjednik je bio jasan i zaslužen. Platinijeva Francuska je nadigrala Austriju (1:0) i razbila Sjevernu Irsku (4:1) osvetivši tako i Alžir (kome su Austrijanci naštelovali ispadanje) ali i Jugoslaviju (koja je uprkos pobjedi i remiju u grupi ispala zbog „drugarske“ namještaljke Španaca i Sjev. Irske- Irci su pobjedili sa 1:0, jedinim rezultatom koji je naše vratio u Beograd, a ove dvije ekipe lansirao dalje).
Polufinale za sve anale
Uslijedilo je epsko polufinale. Italijani su u još jednoj utakmici sa Poljacima (poslije remija u grupi) bili bolji, i to za dva gola koja je postigao Paolo Rosi. Neke stvari ulaze u istoriju kao bukvalno neponovljive. A ovo se ne odnosi samo na Rosija, nego i na „treći svjetski rat“ u utakmici Njemaca i Francuza. 1:1 poslije regularnog toka; Batiston iznesen na nosilima zbog pogibeljnog starta njemačkog golmana Šumahera; poslije prvog produžetka Francuska vodi sa 3:1; do kraja drugog produžetka bilo je 3:3!!! Uslijedili su penali, gdje su prvi promašili Njemci, ali su na kraju promašaj više imali Francuzi. Uz utakmicu između Italije i Brazila, ovaj polufinalni okršaj ostaće zlatnim slovima upisan u istoriju mundijala.
I na kraju, finale u Madridu, na stadionu „Santijago Bernabeu“. Njemačka i Italija odigrali su oprezno prvo poluvrijeme (0:0), a onda je Šumaherovu mrežu načeo, pogađate: Paolo Rosi (glavom gdje drugi ne bi nogom). Nastavio je Tardeli (obavezno pogledajte snimak njegovog radovanja poslije postignutog gola), a dovršio Altobeli. Italija je tako, herojski i potpuno zasluženo (3:1 na kraju) osvojila treću titulu prvaka svijeta, na radost većine fudbalskih fanova, i svog starog predsjednika Sandra Pertinija, koji još veselo skače podignutih ruku u svečanoj loži, proslavljajući ovu veličanstvenu pobjedu… u mom sjećanju.
