Piše: Oliver Janković
Čuvena psovka i pošalica odnosila se na nekada prosperitetne i do svog maksimuma razvijene multietničke državne tvorevine Otomansku imperiju i Habzburšku monarhiju, koje su u svom sastavu imale teritoriju Bosne i Hercegovine, pa se i o Jugoslaviji, takođe svojevremeno naprednoj državi i ideji, govorilo kao projektu koji ne može opstati ako u njoj ne bi bilo BIH. E sad, kao što su sve tri velike države bile nezamislive „bez Bosne“, tako je, do unazad par decenija, Svjetsko prvenstvo u fudbalu (ili kraće i popularnije: Mundijal) bilo nezamislivo bez učešća Italije. Njihove dvije titule prvaka svijeta u samom začetku ovog takmičenja (1934 i 1938), epska finala sa Brazilom 1970 i 1994 (oba na američkom kontinentu), a posebno titula koju su osvojili 1982 u Španiji, postali su zaštitni znaci ne samo ovog takmičenja, nego fudbala uopšte. Tako da se mirne duše moglo reći da Mundijal nema smisla bez Italijana, i to taman u formi gore pomenute doskočice.
U tom duhu je počeo i 21. vijek, pa su Italijani osvojili i četvrtu titulu prvaka svijeta 2006. na Mundijalu u Njemačkoj. Međutim, odlaskom Pirla, Kanavara, Zambrote i drugara, italijanski reprezentativni fudbal upada u svojevrsnu crnu rupu: 2010 i 2014 nijesu prošli grupnu fazu na prvenstvima svijeta, a na naredne mundijale 2018 i 2022 se nijesu ni kvalifikovali. Agonija se nastavlja…. Od predstojećeg prvenstva su ih odvojili penali u Zenici i fudbalski prosječna ali borbenošću simpatična reprezentacija Bosne i Hercegovine.
Kako mundijalski sunovrat Italije vremenski koincidira sa pojavom BIH na prvenstvima svijeta (prvi put 2014 u Brazilu), i kako je po prikazanoj igri u baražu BIH zaslužila odlazak u Ameriku mnogo više nego „azuri“, sada bismo duhovitu krilaticu mogli preinačiti u „J… Mundijal koji Bosnu nema“
