Maestralnoj glavnoj glumici ponajbolje parira Konan O‘Brajen, komičar i TV voditelj u rijetkoj dramskoj ulozi u kojoj kanališe pasivnu agresiju Kristofa Volca iz njegovih tarantinovskih rola.
Piše: Marko Stojiljković
Da se ne lažemo, roditeljstvo zna da bude pakao. Toliki pakao, da poželite da nekoga ili nešto šutnete iz sve snage – kao Roberto Karlos kad izvodi slobodni udarac sa 30 metara. Ili čak da šutnete same sebe iz tog i takvog života koji kao da se ruši i tako vam smanjuje manevarski prostor iz trenutka u trenutak.
Upravo to se događa Lindi (Rouz Birn) u filmu If I Had Legs I‘d Kick You“ po scenariju i u režiji Meri Bronstin, inače primarno glumice.
Nakon svetske premijere na Sandensu i evropske na Berlinalu, film otpočinje ekstenzivnu festivalsku turneju, možda čak i sa nominacijama i nagradama u planu, na festivalu u Karlovim Varima. Ako pritom u obzir uzmemo i da je u pitanju projekat prestižne produkcijske kuće A24, jasno nam je da ambicije tog tipa nisu neutemeljene.
Vašljivi motel
Lindin život se raspada. Ona skoro potpuno sama brine o kćerki (Dilejni Kvin) koja pati od ozbiljne, a nikada definisane bolesti. Kći je povezana na mašinu koja joj pomaže da se hrani, a cilj je pridobivanje na težini kako bi mogla da pređe na neku lakšu terapiju. Do tada na dnevnoj bazi mora da posećuje centar za lečenje, gde doktorka Spring (igra je sama autorka) stavlja dodatni pritisak na Lindu da učini nešto kako bi se približile cilju.
Dok je Lindin muž Čarls (Kristijan Slejter) odsutan zbog posla, te prisutan jedino preko telefona i pokazuje minimum razumevanja za njenu muku, Linda mora da navigira svoj poslovni i privatni život. Zaposlena je kao terapeutkinja u centru za psihološku pomoć gde je pacijenti maltretiraju, u čemu prednjači poludela mlada majka Kerolajn (Daniela Mekdonald), a ni lični terapeut (Konan O’Brajen) je ne razume, ne može ili ne želi da joj pomogne. Pritom, s obzirom na to da im je pao plafon u kući, oni su se preselili u vašljivi motel gde Linda trpi muvanje recepcionara Džejmija (reper Asap Roki).
Kada na to dodamo „sitna“ uznemiravanja i iživljavanja čuvara parkinga ispred bolnice, gazde koji uredno naplaćuje kiriju i njegovih majstora koji zabušavaju, doktorke i njenog pasivno-agresivnog nastupa sa pozicije moći, terapeuta i njegovog „šefovskog stava“, nadrndane zaposlenice u motelskoj prodavnici, kćeri koja ima detinje želje, pa čak i prolaznika – jasno nam je da je Linda pred pucanjem. Više nije pitanje hoće li, već kada će se to dogoditi i kakve će posledice ostaviti po nju i sve oko nje.
Kockarska logika
Naslova o hororu roditeljstva i zapostavljenim, samima sebi prepuštenim ženama i majkama nije manjkalo poslednjih godina. Meri Bronstin je toga svesna, pa kao da se poigrava sa filmovima kao što su „Nightbitch“ (Marijel Heler, 2024) od kojeg preuzima iskliznuća u hororično i fantastično, ili „Tully“ (Džejson Rajtman, 2018) od kojeg „pozajmljuje“ atmosferu „moždane magle“ od koje pati verovatno svaki roditelj.
Ipak, najjača referenca ne dolazi iz filmova o roditeljstvu, već iz trilera „Uncut Gems“ (2019). Odatle Bronstin preuzima osećaj anksioznosti i gotovo kockarske logike pokušaja vađenja iz „rupe“ koji rezultira sve dubljim zakopavanjem. Razlika u odnosu na film braće Safdi je, pak, ta da Bronstin svoju priču iz matičnog registra crne dramedije odvodi u pravcu punokrvnog, realistično strašnog i vidljivo groznog horora.
Recenzija: “Šerif Bas Rivs”(2023): Brzi pištolji i čelične kičme
U tom smislu, trebalo bi pohvaliti autorku, kako za u dlaku precizan scenario, tako i za vrlo pametnu i promišljenu režiju. Pohvale zaslužuju i direktor fotografije Kristofer Mesina zbog precizne realizacije ideja Meri Bronstin u smislu postavljanja lica protagonistkinje u prvi plan skoro svakog kadra, kao i montažer Lušan Džonston zbog indukcije ritma ludila perfektno tempiranim oštrim rezovima.
Opet, prvom planu su glumci, naročito Rouz Birn koja je sa Lindom ostvarila ulogu života. Njoj ponajbolje parira Konan O‘Brajen, komičar i TV voditelj u retkoj dramskoj ulozi u kojoj kanališe pasivnu agresiju Kristofa Volca iz njegovih tarantinovskih rola. I da, Bronstin demonstrira hrabrost još jednim postupkom – dodeljivanjem uloge antipatične doktorke samoj sebi.
Na kraju, „If I Had Legs I‘d Kick You“ je film koji je intenzivan kao šut u stomak. Izrazito je neprijatan, ali to ne znači da je loš. Naprotiv, u pitanju je jedan od najboljih dosadašnjih filmova godine.
Izvor: Pobjeda
