Prva dva dana katarskog mundijala pokazala su očiglednu specifičnost ovog takmičenja u odnosu na prethodne. Ovdje neće biti sreće za manje poznate i manje kvalitetne ekipe. Makar ni blizu kao na mundijalima u prošlosti.
Katar prvog dana nije umio da pređe centar uprkos činjenici da je domaćin prvenstva. Iran je juče primio 6 golova od Engleza, i to tako lako. Senegal se pokazao po svemu ravnopravan favorizovanim Holanđanima, čak je opšte mnjenje da su izgubili nezasluženo, nepažnjom golmana… itd. Ali, možete li zamisliti (ikako, uopšte) da se ovaj izjednačeni duel završio sličnom greškom Holanđana i pobedom Senegalau posljednjim minutima? Ne? Eto o tome pričam.
Izuzetak je meč između Velsa i SAD.
Prvi pravi fudbalski fajt, spuštenih gradova. Do iznemoglosti i prepun takmičkarskog neodustajanja. Sa dosta pravog, vještog i hrabrog fudbala. Nekako smo to i predosjećali od najujednačenijeg duela dosadašnjeg programa. Ali vratimo se onim neujednačenim.
Kako objasniti ovoliki jaz između favorita i autsajdera u Kataru? Otkud ovaj nedostatak iznenađenja ni na vidiku?
Jedno od mogućih objašnjenja je upravo period odigravanja katarskog mundijala u odnosu na ranije šampionate.
Naime, ranije su prvenstva svijeta igrana ljeti, nakon okončanih napornih sezona gdje su upravo najbolji igrači bili i najiscrpljeniji. Bio je to taj mali magični prostor da se anonimci rastrče i da – bar na jedan tren, u jednom meču – naprave senzaciju i uhvate u raskoraku boljeg od sebe.
Sada, očigledno, u jeku sezone i spremnosti, faktor iznenađenja je sveden na minimum. A faktor kvaliteta izražen je do maksimuma.
No, tek je počelo…
Oliver Janković
