Nesaglediva tragedija uranijumske setve NATO pakta
Od agresije NATO pakta na Saveznu Republiku Jugoslaviju proteklo je 23 godine. Svakog proleća od te tragične 1999. godine srpska javnost se podsjeća hronologije i opisa tih tragičnih dešavanja. Rat, po mnogim parametrima jedinstven u dotadašnjoj istoriji ratovanja, ove godine nailazi na brojna podsjećanja svjetske javnosti, pravilno ga upoređujući sa aktuelnim zbivanjima u nesrećnoj Ukrajini. Pravilno – pošto će i epilog herojske bitke našeg naroda protiv 19 zemalja predvođenih SAD-om, moći da se sagleda tek po okončanju ruske specijalne operacije u Ukrajini.
O ratu 1999. godine je objavljen veliki broj naučnih radova iz brojnih naučnih disciplina, od vojne doktrine do ekologije.
Međutim, broj stradalih ni do danas nije utvrđen. Ne samo zato što su vlade u Beogradu i Podgorici pazile da se ne zamjere moćnim zemljama agresora, koje su u međuvremenu postale „prijateljske“, već i zbog kontinuiteta stradanja koje traje do današnjih dana, a trajaće još dugo u budućnosti.
Zato će i ovaj tekst biti samo još jedan u nizu pokušaja da predstavimo posljedice ratnih razaranja koje je Zapad učinio našem narodu, a do pune istine o tragediji koja nas je zadesila biće potrebna politička volja naših vlasti, ali i arhiva brojnih međunarodnih institucija.
Stradanje našeg naroda ćemo sagledati kroz tri faze: direktna ratna stradanja od oružanih dejstava, postratna stradanja Srba otetih na teritoriji Kosova i Metohije i kroz epidemiju kancerogenih oboljenja usled zagađenja životne sredine.
Ratna stradanja
Službene informacije postratnih beogradskih vlada variraju u brojkama, ali se okvirno svode na pogibiju oko hiljadu pripadnika vojske i policije i najmanje 2500 civila. Ranjeno je 5100 vojnika i policajaca i oko šest hiljada civila. Žrtve su stradale od NATO bombi i od dejstva terorističkih formacija na Kosovu i Metohiji.
Tako se nastavila tradicija, po nas tragičnog, 20. vijeka da se žrtve našeg naroda u ratovima vođenim tokom njegovog trajanja, nikad neće precizno utvrditi. Samo u jednom vijeku naš narod je dao preko tri miliona žrtava, a licitiranje sa brojem stradalih i pokušaji minimiziranja crnog bilansa, neće u dogledno vrijeme biti zaustavljeno.
Trgovina organima
Dolaskom međunarodnih snaga (KFOR) i administracije UN-a u južnu srpsku pokrajinu, otpočeo je paradoksalni period koji je definisan kao okončanje rata i početak „mira“.
U tom i takvom „miru“, netragom je nestalo više od hiljadu stanovnika pokrajine, od kojih je tek oko polovina pronađena na raznim lokacijama širom pokrajine, ali za sudbinu više stotina nevoljnika ni danas se ne zna ništa.
Srbi koji su odlučili da ostanu na svojim ognjištima, umjesto da se povuku iz pokrajine sa vojskom i policijom, prepušteni su na milost i nemilost privatnim bandama Hašima Tačija, Ramuša Haradinaja i drugih vođa terorista. Počeli su da niču privatni zatvori, od podruma stambenih zgrada po Prištini, do privatnih fabričkih pogona gdje su zatočeni Srbi radili kao robovi, zvjerski mučeni i ubijani.
Oni najzdraviji su prevoženi na posebne lokacije, gdje su im vađeni organi u improvizovanim klinikama i odatle slati širom svijeta.
Broj žrtava lova na Srbe takođe varira od izvora do izvora, a po podacima Fonda za humanitarno pravo, organizacije koja je poznata po glorifikaciji srpskih zločina, utvrđeno je poimenično kako je od 15. juna 1999, pa do kraja 2000. godine, oteto 1257 ljudi.
Većina njih je, po izvještajima međunarodnih institucija, završilo u biznisu trgovine organima, o čemu postoji švajcarskog izvjestioca Dika Martija, kao i svjedočenje bivše tužiteljke Haškog tribunala Karle Del Ponte, ali i brojnih drugih (Hoze Pablo Barajbar, Majkl Montgomeri, Klint Vilijamson…).
Kao organizatori ovog zločina u tim izvještajima označeni su lideri kosovsko-metohijskih Albanaca Hašim Tači, Ramuš Haradinaj, Agim Čeku i mnogi drugi. Odlučujući materijalni dokazi nađeni na sjeveru Albanije, nestali su iz arhiva UN-ovih institucija kojima su poslate. Njemački istražitelji su dodatno „zagubili“ više stotina uzoraka DNK-a porodica bezgrobnih žrtava, a neki ključni svjedoci su misteriozno umrli ili nestali. Tužilac Majk Montgomeri je potvrdio da su dokazi o trgovini organima dospjeli u Haški sud – uništeni! Sve to govori, da pravda za srpske nevine žrtve neće skorije biti postignuta.
Crnogorske institucije zvanično potražuju 39 svojih građana, stradalih u događajima na KiM. Nezvanično, po podacima Udruženja porodice nestalih – potražuje se 82 lica nestala u ratnim i poratnim sukobima na KiM. Crnogorska vlast o tome dosledno ćuti.
Uranijumska žetva
Po podacima medicinskih institucija Srbije u toj državi je 2020. godine od posledica kancera preminulo nešto više od 20 hiljada građana. Institucije crnogorskog zdravstva su zvanično objavile da je u istoj godini u Crnoj Gori preminulo 1700 osoba od posljedica ove bolesti.
Javnost je nedavno ciljano uzbunjivana brojem oboljelih i umrlih od posljedica pandemije KOVID-19, svakodnevno objavljujući taj broj kao „udarnu“ informaciju, bez pojašnjenja rijetkih opaski da su ljudi umirali i od zdravstvenih tegoba druge prirode. Svakako obdukcije i sledstveni sistematični ljekarski izvještaji o smrti naših sugrađana tokom trajanja pandemije nisu obavljani, po dosadašnjoj praksi, što je veliki dio javnosti doveo u sumnju oko stvarnih činjenica.
Zamislimo sledeći početak Dnevnika RTS-a i RTCG-a koji bi počeo sledećom informacijom: „U Srbiji je danas umrlo 55 osoba od kancera, dok je u Crnoj Gori preminulo 5 osoba od ove bolesti“!
I tako svakog dana.
Dugo javnost nije mogla dobiti zbirne podatke o porastu kancerogenih oboljenja, što upućuje na njihovo namjerno sakrivanje.
Kanceri u izuzetno malom procentu, čak ispod 10 odsto, nastaju kao posledica genetskih faktora. U većini slučajeva rak je posljedica nezdrave životne sredine i načina života.
Podaci Instituta za javno zdravlje Srbije „Dr Milan Jovanović- Batut“ objavljeni prošle godine pokazali su da je u poslednjih desetak godina broj obolelih od leukemija i limfoma u Srbiji povećan za 110 odsto, dok je broj umrih od ovih bolesti povećan za 180 odsto. U Crnoj Gori još nisu publikovani podaci, ali nije potrebno ubjeđivati ikoga da zdravstveni sistem nije kadar da se izbori sa povećanim brojem oboljelih.
UN su sakrile od javnosti izvještaj šefa Misije za prostorni plan Bakarija Konte, u kojem se navodi da je NATO tokom bombardovanja bacio na nas desetine tona osiromašenog uranijuma. Izvještaj objašnjava da su NATO snage izvršile bombardovanje u vrijeme setve, a izvršeno je zagađenje vazduha, zemlje i vode, što je izazvalo stravične posljedice u lancu ishrane, koje će trajati još mnogo generacija. Objavljeni su samo djelovi ovog izvještaja, zahvaljujući nezavisnom američkom novinaru Robertu Džejmsu Parsonsu.
Osim uranijuma u NATO projektilima su pronađeni americijum, neptunijum, plutonijum, tehnecijum…
„Naši američki saveznici“ su „o jednom trošku“ uništavali vojne i civilne ciljeve u SRJ, ali i oslobađali svoje depoe radioaktivnog materijala iz svojih nuklearnih postrojenja i trajno nam uništili životnu sredinu višetonskim radioaktivnim sadržajem koji neće nestati hiljadama godina.
I ovog proleća se treba podsjetiti na posledice strahovitog rata 1999. godine.
Sve dok ne saznamo punu istinu o razmjerama kataklizme koja nas je zadesila i ne dobijemo bar izvinjenje SAD-a i drugih NATO zemalja, narod Srbije i Crne Gore će smatrati ovo stanjem okupacije, a ne saradnje kako nam se licemjerno poručuje.
Goran Ćetković
