Slažem se sa ocem Gojkom Perovićem
I nigde u Svetom pismu ne piše da je država svetinja i da je treba voljeti. Piše da treba voljeti bližnje („kao sebe samog“), a nigde ne piše da treba voljeti državu, njena ministarstva, poresku upravu, vojsku, policiju, pa i obdusmana
Uostalom, za Pravoslavnu crkvu, u istoriji, a znalo se to i u Vizantiji, država je predstavljala svojevrsno nužno zlo. Država nije doživljavana kao idol, zakon nužnosti, fatum, već izbor manjeg zla: poznat iako teško prevodiv pojam vizantijske „oikonomia“.
Nadživjevši svoj blistavi milenijum, nestala je Vizantija, nestala je njena mnogovjekovna državnost, Crkva se pritom održala, vjera je održala kulturni supstrat i osnovni društveni korpus. Što znači da kulturna i vjerska pripadnost opstaju i nastavljaju se nezavisno od državnosti.
Potvrđuje to i primjer Srbije koja je kao država nestala u vrijeme turske okupacije. Tada, kada nije bilo države Srbije, Pećka patrijaršija je vjerski i kulturno objedinila Srbe koji su živeli na teritoriji Osmanlijskog carstva, obnovila manastire i crkve, sačuvala srpski jezik, ćirilicu, podsticala Srbe na nacionalno oslobođenje od Turaka.
Pećka Patrijaršija je obnovljena 1557. godine, i to na Kosovskom zavjetu. Tokom narednih dvije stotine godina, Pećka Patrijaršija sabira srpski narod. Od Budima do Trsta, od Trsta do Skadra, od Skadra do Ohrida, od Ohrida do Arada. I nikad srpski narod nije bio bolje i jače okupljen, svjesniji sebe, i nije bio brojniji nego za vrijeme Pećke Patrijaršije, kad nije imao državu.
Izvor: Donko Rakočević/Fejsbuk
