”Događaji na Cetinju ( * misli se na ustoličenje mitropolita Joanikija ) do srži su ogolili karakter odlazeće Vlade i njeno služenje tuđim interesima. Donošenjem odluke suprotno zvaničnoj bezbjednosnoj procjeni i Uprave policije i Agencije za nacionalnu bezbjednost, spremnošću da se izazovu nemiri, samo da bi izvršili simboličko pokoravanje Cetinja u korist Crkve Srbije koja ih je i izabrala, pređena je crvena linija i za domaću i međunarodnu javnost. Ko je i imao zabludu ili dileme oko vazalnog karaktera odlazeće vlade, nakon Cetinja mu je sve bilo jasno. U tom smislu ste u pravu, ti događaji se mogu okarakterisati kao presudni u smislu da su predstavljali vrhunac nasilja i proizveli su kulminaciju otpora politici potčivanja Crne Gore”.
Ovo je juče izjavio, za list ”Danas”, predsjednik kobajagi pro-evropske i građanske SDP Raško Konjević. Obratite pažnju na ove mudre i analitičke misli, pogotovo na riječi koje je boldovala moja malenkost.
1. Pro-evropskom dr ”Rašku” ustoličenje pravoslavnog mitropolita na Cetinju, gdje se oduvjek ustoličavao ovaj vjerski velikodostojnik predstavlja ”služenje tuđim intersima”, iako se u našoj državi poglavari muslimanskih i rimokatoličkih vjernika ustoličavaju uz eksplicitnu podršku predstavnika susjednih država i vjerskih centara izvan Crne Gore. Pa ipak, Rašku je samo pravoslavni obred problematičan, dok ova dva ne pominje.
2. Građanistički nastrojeni mister ”Konjević” zapaža da je Krivokapićeva Vlada bila spreman da izazove nemire, iako je ista preko puta sebe imala paravojne formacije (čitaj : naoružane građane predvođene bivšim direktorom policije, koji su blokirali saobraćajnice) sa sve prisutnim članovima Konjevićeve partije. Mister Konjević je, podsjetimo, isti onaj koji nije žalio suzavaca, kada je nasilno rastjerao skup nenaoružanih građana u Podgorici 2015.g.
3. Ustoličenje pravoslavnog mitropolita u Cetinjskom manastiru, dr ”Raško” karakteriše kao ”simboličko pokoravanje Cetinja u korist Crkve Srbije”, iako je taj obred tradicionalna i autentična svetkovina građana Crne Gore, kojih ima ( crnogorskih građana koji žele srpskog patrijarha na Cetinju ) bar 25 puta više nego članova stranke na čijem je ”Raško” čelu.
4. To što je Vlada, mirno i bez većih nevolja, omogućila ustoličenje u skladu sa crkvenom tradicijom, građanskim i vjerskim slobodama, uprkos pripremanom nasilju – mister ”Konjević” vidi upravo kao ”vrhunac nasilja”. Možemo li zamisliti kako izgledaju hemijske reakcije u glavi onoga kome ispaljeni suzavci na demonstrante na Cetinju izgledaju nasilno, a isti ti suzavci, kada se ispale na druge demonstrante, pod njegovom komandom, bivaju ”taman dovoljni”? Kakvi su to čudovišni procesi u glavi ove podvojene ličnosti?
5. Konačno, ova dvojica – čas evropejac, čas mrzitelj svega što ima srpski predznak; čas dr Raško, a čas mister Konjević – strahuju od politike ”potčinjavanja Crne Gore” onome što očigledno spada u kulturnu baštinu ovdašnjeg naroda i što čini elementarna ljudska i vjerska prava crnogorskih građana. Možemo li zamisliti kakvom bi mraku i tjeskobi Crna Gora bila potčinjena kada bi se ovaj gospodin, odnosno ovaj šizofreni tandem gospode Raška i Konjevića, opet, nekom alhemijom demokratije, sa poraženom politikom na posljednjim parlamentarnim izborima – dokopao kakve vlasti?
Milija Todorović
