Po hladnoći, u mestu priviklom pre na vrućine
nego na mraz i pre na ravnice nego na planine,
Mladenac se rodi u pećini, svet da spase:
vejaše, kako samo u pustinji to zimi može, zna se.
Učiniše mu se ogromnim: grudi matere, žuta para
s volujskih nozdrva, lica mudraca —Baltazara, Gaspara
Melhiora; njihovi pokloni, dovučeni čak ovamo.
On beše samo tačka. A tačka bi i zvezda onamo.
Pažljivo, bez treperenja, kroz oblake retke,
na dete što u jaslima ležaše, iz daleke,
iz duboke Vasione, s drugog njenog konca,
zvezda u pećinu gledaše. I bi to pogled Oca.
Josif Brodski, 1987
