Piše: Oliver Janković
Za odlazak na prvi mundijal u istoriji, srpskim fudbalerima je bila potrebna pobjeda nad Bugarima u Beogradu. Ovaj put, 100 godina kasnije, za odlazak na prvenstvo planete preko Atlantika trebaće im mnogo više. Dvomeč sa vicešampionima Evrope, Englezima.
I uz to, dvomeč koji će biti „više od igre“ sa Albancima. Reklo bi se gotovo pa „nemoguća misija“, ali jedno je sigurno: dobili smo kvalifikacije koje će, bar sa ove srpske strane, biti ništa manje zanimljive nego sami Mundijal u Americi (Kanada, SAD i Meksiko) 2026, ako ga uopšte i ugledamo.
Biti fudbalski boj sa Englezima, uopšte igrati na Vembliju takmičarski meč; igrati sa Albancima u Srbiji – a bez drona nad glavom – poslastica je za svakog srpskog navijača. Ili – sušta suprotnost od smornih kvalifikacija za EURO sa Crnom Gorom, Bugarima i Mađarima. Englezima smo „namirisali krv“ ljetos u Njemačkoj, i ima navijačkog rezona da navijamo i da čekamo pobjedu. Kad su mogli Mađari i Grci da se igraju sa domaćinima u sred Londona, što ne bi mogli Mitrović i drugari?
Partizan ponovo bolji od „crveno-bijelih“, a banjalučki Borac najuspješniji srpski i BIH klub
Reklo bi se da je Crna Gora imala malo manje sreće od Srbije, i da „sokoli“ nemaju neku računicu ni protiv Čeha, a kamoli protiv goreg iz dvomeča Francuska – Hrvatska. Tu bi čak i Farska Ostrva mogla da budu tema za glavobolju. Ali, sa druge strane, gdje ćeš veće motivacije od situacije u kojoj si željan rezultata, a objektivno ne možeš „ostati bez časti“ i ako izgubiš od boljih?
Crna Gora nije nikad igrala kvalifikacije protiv Francuza ili Hrvata. Srbija (kao nasljednica SFRJ) jeste protiv Engleza kvalifikacije za EURO 1988. Pamtimo ih po brodolomu u Beogradu (1 : 4) od Linekera, Barnsa, Bučera i ostalih… ali tada nijesmo imali fudbalere koji imaju iskustva u Premijer ligi. A sad ih imamo, i Englezi su nam, uz sav respekt koji izazivaju, nekako opipljiviji nego tada.
