Piše: Vojin Grubač
Pitanje dvojnog državljanstva, kojim će se obezbijediti prava građana Crne Gore koji žive na teritoriji bivše Jugoslavije i onih koji žive na Zapadu je proces koji se ne može zaustaviti.
To se nameće kao civilizacijska obaveza, o čemu je u junu svoj osvrt i temeljno obrazloženje dao premijer Milojko Spaić.
U tom smislu, priče o „crvenim linijama“ koje ovih dana plasiraju DPS i njegovi sateliti, a što je najčudnije i potpredsjednik Vlade Nik Đeljošaj, čija je ostrašćena retorika apsolutno neprihvatljiva i izvan zdravog smisla: predstavljaju providan pokušaj nastavka politike kršenja građanskih i ljudskih prava koja se sprovodila u vremenima vladavine rigidnog Đukanovićevog režima.
Dakako, davanje dvojnog državljanstva i glasačko pravo su potpuno različite stvari.
Da bi se dobilo pravo glasa na izborima mora se zadovoljiti mnogo uslova, a ključni su mjesto prebivališta i vrijeme prebivanja u Crnoj Gori na godišnjem nivou. I, šta je tu problem?
Sve priče o navodnoj promjeni nacionalne strukture stanovništva davanjem dvojnog državljanstva su besmislene i obojene šovinizmom, jer podrazumijevaju da se nekome ne sviđa pretpostaveni identitet građana rođenih u Crnoj Gori koji bi dobili državljanstvo Crne Gore.
Animozitet prema ljudima po osnovi etničke i vjerske pripadnosti koji su rođeni u Crnoj Gori obično plasiraju oni političari i partije koji se lažno kunu u evropske i evroatlantske vrijednosti da bi time prikrili latentni šovinizam i sirova anticivilizacijska predubjeđenja.
Elem, kako je zvanična informacija da je od 2012. do 2022. godine oko 30.000 ljudi dobilo državljanstvo Crne Gore, red bi bio da se javnost upozna identitetskim parametrima tih novih državljana da bi znali koji to identiteti „ne mijenjaju etničku strukturu Crne Gore“.
Ali, i u kojim su državama ti novi crnogorski državljani živjeli, pa su podobni?
Osim toga, popis je pokazao da 220.000 crnogorskih državljana ne žive u Crnoj Gori.
Tim ljudima, koji čine 26 odsto građana Crne Gore, bi izglasavanjem dvojnog državljanstva bilo omogućeno da komfornije ostvaruju svoja prava.
Kako u matičnoj državi Crnoj Gori tako i u državama u koje su otišli zbog socijalne bijede i ekonomske kataklizme koju su, dok su bile u vlasti: svojim lošim radom uradile upravo one partije koje se danas bune protiv dvojnog državljanstva.
Većini njih, koji već biu dvojno državljanstvo bi se potvrdilo to pravo, da ne bi taj fakt skrivali iz straha od gubitka državljanstva Crne Gore.
Tako da, po ovom pitanju: sve „crvene linije“ se mogu okačiti mačku o rep.
