Predsjednički izbori 2023. su sve ono čemu se javno mnjenje, uključivši autora ovih redova, nadala.
Piše: SRETEN ĆERANIĆ
Glavni kandidat ispred srpskog naroda, sticajem okolnosti i lider najjače političke opcije, nesuđeni četnički vojvoda Andrija Mandić je počeo da se ponaša kao član benda Rimtutituki, a ne lider obespravljene trećine, i da ide kroz Crnu Goru pod kampanjom „Peace, bro, peace!“ ogrnuti modifikovanom trobojkom koja je odjedared dobila žutu i umjesto srpske postala jermenska, pa je NSD od cinika nazvana – Novom jermenskom demokratijom.
TRI PRIMJERA KOLIKO KOŠTA POMIRENJE:
Svakodnevno se vodi bespoštedna bitka za životni prostor. Među pojedincima, porodicama, narodima. I drugim kolektivima. Ekonomskim, populacionim i ostalim oružjima. Ta borba se naziva – politikom. Njena najveća vještina se naziva diplomatijom – umjetnošću pregovaranja da bi se izbjegao poraz jedne zajednice (one ispred koje neki diplomata nastupa), i da bi se stvorili mirni uslovi da se ta borba odvija na tržišnim uslovima. To je stvar koju nijedan relevantan srpski političar od 2008. do danas nije saopštio svojim glasačima.
Na osnovu nacionalne zastupljenosti u svim javnim neizvršnim organima, a prema tadašnjoj prosječnoj bruto plati Uprave Policije od 800 evra, Miroslav Vlahović je izračunao da nam – po, da podvučem, nekoj prosječno minimalnoj računici – otimaju oko 2.5 miliona godišnje samo time što naše kadrove neće da zaposle tamo gdje ih sleduje. To je 30 miliona godišnje, a za svih 17. godina od kad je Đukanović de fini krenuo u realizaciju državnog projekta – to je ukupnih 510 miliona evra. No dalje, kako navodi Vlahović na pres konferenciji vanparlamentarne Srpske Liste, država izdvoji za plate 330 miliona evra. Ako znamo da od 2004. do 2021. odnosno preuzimanja vlasti pobjednika 30.8.2020, broj Srba nikad nije bio preko 7% – opravdana je sumnja da su te cifre značajno veće. No, ta minimalna prosječna računica nije neki imaginarni novac. To je novac koji se koristi za osnove životne potrebe – on nam je otet i, shodno zastupljenosti, predat crnogorskoj nacionalnoj zajednici. Novac za hranu, liječenje i obrazovanje.
Drugi je primjer dodjela stanova, afera koja je uvijek prisutna u Crnoj Gori. Recimo, Ranko Krivokapić je stan od 110 kvadrata u Kotoru platio najviše 3.600 (tri hiljade šesto!) evra. I niz „državotvornih“ funkcionera, ne samo političkih nego i nižih administrativnih, je dobijalo stanove po tim cijenama. Usput je postojao, i još postoji fond za stambenu solidarnost, u rukama države, lokalnih samouprava i sindikata. On je (direktno) finansiran sa 0.7% bruto zarade, uz donacije iz državnog i opštinskih budžeta. Dakle, tri puta su ga plaćali svi zainteresovani poreski obveznici. Cilj mu je bio da obezbijedi povoljne uslove za rešavanje stambenih pitanja zainteresovanih strana. A kriterijumi komisije su bili – partijski i nacionalni. Dakle, sem direktne prednosti u platama od 1 100 000 (najmanje) evra, druge nacionalne zajednice su imale i prednost u rešavanju stambenih pitanja, opet plaćenu od novaca svih nas. I to tri puta plaćenu.
Treći primjer je konkretan, a tiče se finansiranja paradržavnih organa. Jedan zanimljiv paradržavni organ jeste Savez boraca narodno-oslobodilačkog rata (SUBNOR), kog vodi čovjek rođen 1943, imena Zuvdija Hodžić. Ako uzmemo u obzir da je prosječna starost u Crnoj Gori, prema Monstatu, 76.7 godina – valja nam se zapitati, koliko ima boraca u tom Zuvdijinom organu? I čime se bavi Zuvdija?
U Gusinju postoji spomenik Jusufa Čelje, komandata patrola koje su doslovno primenjivale otomanske načine mučenja – poznato nabijanje na kolac i deranje žive djece. Kad je taj spomenik problematizovao dr Budimir Aleksić, srpski poslanik u skupštini Crne Gore, pomenuti Zuvdija je iznašao njegove antifašističke zasluge. Kada su „komiti“ marširali Podgoricom uz izvjesne pokliče italijanskih saradnika iz 1941, on ih je pozdravio sa prstima u obliku slova „L“, koji odavno djeluju kao „U“, i mahanjem državne zastave. A od vlade Zdravka Krivokapića protiv koje se protestvovalo, a koju su podržavali srpski zastupnici, dobio je 36 hiljada evra. Dakle, SUBNOR koji nam ne treba ne služi sjećanju na antifašizam nego u nametanju državne ideologije (što je, cinik će primijetiti, knjiški primjer fašizma) koja, po potrebi, staje i u zaštitu najokorelijih zločinaca. Po aktuelnoj stopi PDV-a od 21%, znači da bi se finansirao nepotrebni Zuvdija, neophodno je uzeti PDV od 172 evra. Po Monstatu, minimalna korpa iznosi 692 evra, što znači da jedna porodica mora (minimum) da pazari 255 mjeseci ili 24 godine i četiri mjeseca, da bi Zuvdiji, inače abonentu neustavnih nacionalnih penzija, obezbijedila budžet. S druge strane, nedavno je ugašena Srpska TV, jer paradržavno Srpsko nacionalno vijeće nije imalo novca da je finansira. O dva fakulteta za jedan (crnogorski) jezik, primanjima Matice Crnogorske i tako dalje – izlišno je govoriti.
TO JE PITANJE LJUDSKIH PRAVA
Ovo su tri primjera – prva dva socijalne, treći identitetske prirode. A sva tri i ekonomske i političke. Nijedan srpski političar nije govorio o tome. Kad je srpski narod uspio da promijeni vlast, dobili smo djelimično ispravljanje socijalne nepravde u prosveti – odakle je svaki srpski element programski izbačen – i Elektroprivredi, tu po pitanju zapošljavanja neobučene radne snage, to jest fizikalaca. I time smo dobili jasnu poruku, i od konkurenata i od „naših“ predstavnika gdje nam je mjesto: U rudokopima, među elektromonterima na krovovima i banderama. I to ako njih glasamo. Bez njih, nema ni tih radnih mjesta. Samo zaboravljaju da smo to mogli i u doba DPS – za glas, da visimo na banderama i kopamo ugalj po kratkim ugovorima, koji bi se prekinuli sa otkazivanjem poslušnosti. Ili da se nekako provučemo u prosveti, da predajemo lažne jezik i istoriju. Kamo bezbjednost i policija koje su nas decenijama maltletirali, gdje smo u diplomatiji koja nas je vani opaknjavala i šta je sa sudstvom koje nam je sudilo?!
Nijedno slovo o tome ne govori novi vođa novog Rimtutitukija, mirovnog pank pokreta odjevnog jermenskom zastavom, ne izgovara tokom kampanje. A ni konkurencija koja traži naše glasove. A to nisu anahrona identitetska pitanja, to nisu smatranja o etnogenezi Crnogoraca niti guslanje u prazno. To su ljudska prava, koja su u Ustav Crne Gore unešena na zahtjev nam baš ne blagonaklonih stranaca, u koje se i sad kunu svi oni. Toliko o kandidatima za Srbe koji su, po vlastitom mišljenju, jedini „autentični zastupnici Srba“ ili, u slučaju alternative im i „građanske opcije“.
Što se tiče same uspješnosti kampanje o pomirenju, brzo je stigao odgovor iz Podgorice. U šahovskom klubu, trojica „muškaraca“ policijskog porodičnog pedigrea i „komitske“ političke provenijencije, pretukli su maloljetnika zbog tipične oznake srpske kulture – umjetničkih velikana koji su navijali za Zvezdu. Sudeći po ćutanju svih sem Gorana Danilovića – nacionalni identitet žrtve se da pretpostaviti.
Ili da citiram Zorana Đinđića, misao upućenu jednom drugom (eks) četničkom vojvodi: „Molimo vas Srbe ne branite. Tamo gdje ste ih branili više nema.“
Izvor: slobodnahercegovina.com
