Povodom godišnjice upokojenja podsjećamo na prvu izjavu dotadašnjeg banatskog vladike Amfilohija po izboru na tron mitropolita crnogorsko-primorskih početkom decembra 1990. godine.
Priredila: Redakcija
I ova nova uloga za mene je služenje Bogu i narodu.
Mislio sam da ću u Banatu ostati dok sam episkop, ali sada je takva potreba da idem na Cetinje, s obzirom da sam iz tih krajeva. U Crnoj Gori, inače, traže da je „njihove gore list“.
Izgleda i protiv moje volje, na meni se ostvaruje po nekom dubljem promislu Božjem ona Njegoševa: „Gdje je zrno klicom zametnulo, onđe neka i plodom počine“.
Osećam to kao poslušanje glasu jagnjeta Božjeg, zaklanog za život sveta.
Idem na Cetinje da mirim zavađene, da sjedinjujem razjedinjene, da bratim razbraćene i da svedočim koliko znam i koliko mogu velikom bogoljudskom dostojanstvu, da obnovim poneku svetinju i pomognem obnovu lovćenskog hrama. Obnavljanjem tog hrama obnavlja se i oskrnavljena narodna duša.
To je posao ne samo moj, nego svih pokolenja.
Izvor: NIN, br. 2085, 14. decembar 1990, str. 6.
