Kristalno je jasno zašto je Američka akademija za film, godinama čvrsto okovana svilenim okovima političke korektnosti i kensel kulture, odbila da stavi „Koljeno“ (Kneecap), irskog kandidata, za najbolji film na stranom jeziku na listu nominovanih.
Kombinacija duhovitog scenarija, razularenog humora, dinamične režije, ekspresivne glume i prodorne montaže nastala je iz ideje scenariste i režisera Riča Pepijata, tokom rada na jednom spotu ove kultne hip-hop ekipe iz Belfasta, da bi se na kraju pretvorila u film koji je nadrastao najluđe snove svog autora i sopstvenih protagonista koji glume sami sebe.
Iskusni autor, poznat prije svega po dokumentarnim filmovima „Ko je ubio KLF“ i „Jedan reporter odmetnik“, u svom dugometražnom igranom prvencu, uspio je ukrštajući nasljeđe filmova poput „Trejspotinga“ i „Osam milja“ sa video-spotovskom estetikom i angažovanom satirom da stvori autentični i brutalno iskren iskaz iz sjevernoirskog geta, nemilosrdno se usput zezajući na račun svakog ko mu se našao na putu od IRA preko policije, feminista, repera, dilera do „Oranžista“.
Glavni junaci ove eksplozivne priče su dva tinejdžera, sitni dileri droge i reperi u nastanku iz zapadnog Belfasta, Lijam i Naojs pripadnici, kako ironično ističu, „generacije prekida vatre“, a pravi zaplet nastaje kada nakon jedne žurke, koja se otela kontroli, Lijam završi u zatvoru, a kao pravi ponosni republikanac, odbija da priča sa policijom na engleskom, zbog čega lokalni profesor muzike Džej Džej Dočartaj bude angažovan kao prevodilac.
Iako dosta stariji, bivši muzičar, u tekstovima ovog tandema prepoznaje vrijednost i odluči da im pomogne da svoje rime spoje sa muzikom u njegovom kućnom studiju koji drži u garaži zbog nostalgije za umjetničkom mladošću. Ono što kreće kao garažne sesije ispunjene alkoholom i narkoticima čudnog trija pod reperskim nadimcima Mo Čara, Moglai Bapa i DJ Provai postaju ozbiljne pjesme, a bend u gansterskom stilu dobija ime „Koljeno“, (po slengovskom izrazu za kažnjavanje izdajnika irske ideje, pucanjem u koljeno), da bi nakon par nastupa zahvaljujući društvenim mrežama bend koji repuje na irskom postao kult kod klinaca.
Naravno, bend koji rešeta stihovima britansku imperiju, ali i lokalne republikanske milicije, glorifikujući narkotike i pobunu, nađe se na meti zabrana, a kako nas je istorija lijepo naučila, kada se nešto u Irskoj zabranjuje, to je, naravno, siguran put da postane popularno, što se na kraju pretvara u sumanutu priču o gubitništvu, uspjehu, muzici, ljubavi, vjerskim, nacionalnim i porodičnim vrijednostima, ispričanu u oštrom hip-hop ritmu i rimama, koje je teško prevesti, ali ih je lako osjetiti.
Pepijat ne pati previše od umjetničkih režiserskih aspiracija, unoseći maničnu uličnu energiju u film, koja izgleda kao oživljeni grafiti na uličnim zidovima, doslovno pulsirajući u ritmu muzike, dok svako od glavnih junaka, brzo saznaje da slava može postati jednako teška kao i anonimnost.
Glumački nastupi glavnih aktera jasno nisu pretjerano uglađeni, ali su krcati autentičnom harizmom loših momaka koji su od ulice stigli do irskog i globalnog fenomena, ne gubeći ni trenutak na energiji kojom su makar na trenutak, oduvali sivilo i čemer duboko podijeljenog Belfasta.
Naime, iako u filmu legenda IRA Arlo O’Karolajen (u sjajno nastupu zvijezde Majkla Fasbindera), uči svog sina Naojsa da je „svaka riječ irskog jezika metak za slobodu Irske“, autorska ekipa „Koljena“, mudro je shvatila da je svaki iskren osmijeh za njihov film, jedan metak više za slobodu svako čovjeka , bez obzira na ime, vjeru i ideologiju. Ukratko, mnogo godina nakon „Komitmens“ (The Commitments), klasika Alana Parkera, zeleno ostrvo nam je dalo još jedno filmsko remek-djelo o muzici, ali još više o svojim stanovnicima.
Izvor: Glas Srpske
