Piše: Redakcija
U tekstu „Njujork tajmsa“ pod nazivom „Crna Gora razapeta između Evrope i Rusije“, Jakov Milatović je predstavljen kao čovjek koji je na braniku Crne Gore od ruskog i srpskog uticaja. Aktuelni predsjednik Milatović za američki list navodi da je „šokiran“ uticajem koji Andrija Mandić ima na parlamentarnu većinu.
„Evropa sad je pokretačka snaga parlamentarne većine u smislu brojki, ali u smislu intelektualnih smjernica i retorike, izgleda da je neko drugi za volanom“, kazao je Milatović.
Nema sumnje, Milatovićeva izjava po svemu je dostojna jednog Mila Đukanovića. Čovjeka koji je čitav svoj politički vijek proveo na beskrupuloznoj borbi protiv srpskog elementa u Crnoj Gori. Sama činjenica da se Milatović sada zalaže za tzv. „ustavni patriotizam“ i da su oko njega utočište pronašli Đukanovićevi intelektualci i ideolozi tzv. dukljanizma prepoznati, između ostalog i kao prilježni podržavaoci zakona o otimanju imovine SPC u Crnoj Gori – poput npr. Branislava Radulovića i Daliborke Uljarević – veoma je važna za sagledavanje daljih procesa.
Naravno, ne toliko što Milatović ubrzano okuplja Đukanovićev otpad, koliko zbog činjenice da se mora precizno i jasno sagledati šta je zapravo politička pozicija predsjednika, a ona je takva da je na manje od milimetar od Đukanovića. Jer ako je Milatović spreman da u razgovoru za američki medij sa pozicije predsjednika optuži vladu da se „vratila u politiku patronata koju je obećala da će iskorijeniti i da se povinuje interesima Rusije i Srbije na štetu veza Crne Gore sa Evropom“ – onda se postavlja pitanje koja je suštinska veza između ovdašnjeg Milatovića i nekada Đukanovića.
Odgovor se sam nameće, i on je kristalno jasan – nikakva.
Ovo je veoma važno jer više uopšte nije nerealno zamisliti da je sledeća iteracija takve politike zahtjev za izbacivanje nepodobnih srpskih političara iz vlade i organa odlučivanja(oni su kao što je predsjednik i sam nedavno objasnio na jednoj televiziji već odradili ono za šta su jedino i trebali, glasanjem u parlamentu za zakone koji su odblokirali CG put prema EU zbog čega više nisu potrebni), dok je naravno prirodni i krajnji ishod takve politike koalicija sa građanskim i „pročišćenim“ DPS-om.
Za Milatovićevog koalicionog partnera u Podgorici Dritana Abazovića to ne bi bilo ništa novo i neobično, dok je za samog Jakova to put na koji se već debelo zakoračilo. Od političara koji je do granica neukusa spreman da sluša ne samo ambasade već i zvanični Zagreb iluzorno je očekivati išta bolje. Istorija na Balkanu je nažalost prepuna sličnih primjera političara koji su nakon malo vlasti i vremena provedenog u političkom inkubatoru stranaca, spremni da zaborave na sve što su do tada bili i zašta su se zalagali.
