Politički akteri koji baštine pripadnost epohalnoj političkoj promjeni od 30. avgusta 2020. godine, a to su, da podsjetimo, PES „apostoli“, bivši DF-ovci, te „hrabri“ borci protiv mafije i Jokov SNP, ne bi smjeli dopustiti da pored njih „živih“ prolazi kao smislen onaj narativ, što ga emituju DPS i SDP agitatori, kao i preostale preživjele letve velikog dukljanskog brodoloma.
Piše: naš stalni dopisnik sa Divljeg zapada Milija Todorović (u ulozi Garija Kupera)
A to je narativ po kom, uprkos svim našim razlikama treba da nas ujedine evroatlanski ideali i građanske vrijednosti, a njima „ko biva“ pripadaju upravo DPS i SDP. Izvinite brkam vanparlamentarni SDP i ovaj SD sa DPS liste, ali to mu dođe isto.
I to ne isto u pogledu „proevropskog, građanskog i sekularnog“, kome oni kažu da pripadaju, nego mu to dođe isto u pogledu permanentne i sistemske borbe upravo protiv tih vrijednosti. Urušavanje institucija, promovisanje kulta ličnosti „jednog vođe“, organizovana korupcija i monopol partijskih elita i njima odanih preduzetnika, sukob sa crkvama i vjerskim zajednicama, ideološka okupacija Javnog servisa…
Dakle, sa ovim snagama nema dogovora. A to nije samo deklarativna teza i neki teorijski stav. Ne, to je princip koji vodi širokom konsenzusu 50 poslanika većine. Samo takav konsenzus može privoljeti i zagrijati manjine da se takvom pokretu priključe. I samo takav nedvosmislen konsenzus može da ostavi DPS bez podijuma za ples.
Sve drugo ostavlja prostor za neke bočne perverzije, kakvu je 2022. izveo dr Dritan Abazović i zbog koje, upravo on, sada visi kao najnestabilniji član tog dogovora. Zbog čega bih mu preporučio malo više pokajnosti u nastupu, a malo manje drčnosti. Sad, kad je kampanja za nama, a ozbiljan politički posao ispred nas.
Do čitanja u novom broju.
